Kalmaz soru işareti,
Ashabın akıllarında.
Rabbim vahyeder ayeti,
Çünkü Resul yanlarında.
Açıklar Allah hükmünü,
Kocanın sözü ve davranışı,
Hissettirir ise ayrılışı,
İzlemeli mi bu yıkılışı?
Aranmalı çözüm arayışı.
Kadın duyarsa bundan endişe;
Allah uyarır ümmeti;
Çok ağır mesuliyeti,
Zor sağlamak adaleti…
Çok evlilik bir ruhsattır,
Zalimin sonu berbattır.
Kurulur bin bir emekle,
Sarsılır kavga etmekle,
Yıkılır boş ol demekle...
Şeytanın bir fısıltısı,
Çöker aile çatısı.
Gördüğün kusursuz kâinat,
Yeryüzü, sema; hem de kat kat,
Bilip-bilmediğin mahlukat…
Hepsinin var bir yaratanı,
Sen bir hiçsin; Mâlik’i, tanı!
Gerçek anlamda Mümin;
Zarar beklenmez, emin.
Ayrılmaz adaletten,
Doğruyu söylemekten.
Zengin-fakir ayırma!
Tükenmez hilesi şeytanın,
Kurtarmaya çalış imanın,
Pes etmeyin, sabrı kuşanın!..
Ey Mümin! İmanda et sebat,
Kulluğunda açma tahribat.
Ne kadar günah, ayıp,
İmandan sonra inkâr.
Bu çok büyük bir kayıp
Artık olur isyankâr.
İnkârdan sonra yine,
İçi kafir, dışı Müslüman,
Münafıklar; en sinsi düşman.
Bildikleri bir tek şey nifak,
Kâfirlerle kurar ittifak.
Dinim İslâm, mukaddes,
Olmaz alay konusu.
Tevhitte tek bir adres,
Bu dindir en doğrusu.
Kafirler karşısında,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!