Şehrin Son Hırsızı Şiiri - Kasım Kobakçı

Direklerde yandı bak, kan rengi kırmızı,
Frene basan olmaz, kollarlar arsızı,
Motor sesi yırtıyor, gecenin koynunu,
Çarpışıp da can verir, şehrin son hırsızı.
*
Betonlar yutmuş artık, o eski sokakları,
Susturmuşlar kornayla, masum ufaklıkları,
Kimse yol vermiyor, yaya geçidinde,
Ezip geçiyor teker, bütün yasal hakları.
*
Sistem çökmüş üstümüze, nefes alamayız,
Kırmızıda geçsek de, menzile varamayız,
Çıldırmış bir şoför, küfürler savurur,
Bu bozuk asfaltta, biz yara saramayız.
*
Yanıp sönen o ışık, durdurmaz zamanı,
Tüketmişler çoktan, içteki imanı,
Sirenler acı acı, çınlarken havada,
Kimse görmez köşede, tüten o dumanı.
*
Cam silen çocukların, elleri kapkara,
Kırmızı yanınca, koşar arabalara,
Görünmez bir cam var, yoksulla arada,
Düşer bozukluklar, kanayan yaralara.
*
Lüks cipler bekliyor, asfaltın başında,
Zenginin kibri var, çatılan kaşında,
Yeşil yansın diye, saniyeler sayar,
Gariban can verir, gencecik yaşında.
*
Kaldırımlar dolu, öfkeli insanla,
Herkes boğuşuyor, dökülen kanla,
Sinyal bile vermez, şeridi aşarken,
Kırmızı ışıkta, yarışır zamanla.
*
Eğitim mi dedin, satılmış pazarda,
İnsanlık gömülü, isimsiz mezarda,
Çıldırmış bir kitle, kuralları ezer,
Kırmızı ışık da, kalmamış nazarda.
*
Gecenin köründe, neonların rengi,
Bulunmaz bu şehrin, delilikte dengi,
Frenler tutmuyor, yokuş aşağıya,
Kırmızı ışıkta, başlar hayat cengi.
*
Sonunda duracak, dönen bu tekerlek,
Ne şoför kalacak, ne kabadayı erkek,
Yeşil yansın diye, bekleme boşuna,
Kırmızı yanıyor, her şeyi silerek.