Sedat Kocabey Şiirleri - Şair Sedat Kocabey

Özledim demişsin yetmiş canına
Ne olur ağlama gözyaşını sil
Beni işlemişsin her bir anına
Gönlüm gönlünledir ve bilmukabil

Hadi artık bırak içme demezdin
Nasıl yandığımı görebilseydin
Yeter başka şişe açma demezdin
Ah şu içimdeki derdi bilseydin

Sonunda kırıldı sabrımın taşı
Kendini çok özel sanmayı bırak
Bak çoktan bulundu o hint kumaşı
Kendini çok güzel sanmayı bırak

Gözlerin mavi mi yoksa elamı

Bir gece ansızın çıkıp da gitti
Bağrına bas diye taşlar bıraktı
Yıllar sürer sandım ne çabuk bitti
Bana sonbaharlar kışlar bıraktı

BIRAKIPTA GİTTİLER

Hayatta kimsesiz kalmak ne demek
Öğrendim bu acı canıma yetti
Allahım ne zormuş kalbi eylemek
Babamın ardından anamda gitti

Kurumak bilmeyen gözyaşlarımı
Silmeye çalıştım bırakmadılar
İlk defa çatmadım bu kaşlarımı
Gülmeye çalıştım bırakmadılar

Bekledim kapımı çalmadı hızır

Canımdan daha çok sevmiştim seni
Uzanıp tutacak dal bırakmadın
Hasret çıkmazına getirdin beni
Sana varılacak yol bırakmadın

Günlerce peşinde gezdim dolaştım

Uzanıp tutacak dal bulamadım
Herkesten daha çok sevmiştim seni
Sana varılacak yol bulamadım
Hasret çıkmazında bıraktın beni

Silmiş izlerini rüzgârın eli

Yine yaptın bana yapacağını
Bundan böyle karnım boş laflara tok
Bilsem ki kıyamet kopacağını
Boynunu bükmenin bir anlamı yok

Hazan yapraklarını rüzgarlar savururken
Bu bitmeyen ayrılık yüreğime işkence
Zordu ama dayandım hasretin kavururken
Tahammülüm kalmadı dönüver bir an önce

Dilimde tüy bitse de usanmam gel demekten