Sedat Kocabey Şiirleri - Şair Sedat Kocabey

Bırakıp da gittin beni,
Ayrılığın bir adı yok.
Dertten derde ittin beni,
Sensizliğin hiç tadı yok.

Gözlerime yaşlar doldu,

Bir gün olur, bir gün gelirde,
Sana seni sevmiyorum dersem,
Sakın ha inanma gülüm.

Seni unutmak;
Nefessiz kalmak demek.

Sen en umutsuz anımda çıktın karşıma,en umutsuz anımda çekip aldın
düştüğün kör kuyunun karanlığından.Ne tutacak dalım vardı nede
gönlümde esen ve dinmek bilmeyen fırtınadan kurtulup sığınacak,
bir liman.
Önce küçük bir kibrit ateşi oldun uzaklardan,sonra koskoca bir
ışık çemberi dünyamı ve gönlümü aydınlatan; yanına vardıkça

Sonbahar ve kış da, ilkbahar yazla,
Koşturur insanı yazı tepenin,
Âşıklar sözüyle çaldığı sazla,
Coşturur insanı yazıtepenin.

Dağın yamacına evler kurulmuş

Ne olursun uzak durma,
Sensizlikten sıkılırım,
Şaka yapma tuzak kurma,
Yokluğunda yıkılırım.

Gözlerinde gözlerim var,

Ben en güzel yıllarımı,
En güzel umutlarımı,
Ve! En temiz sevdamı sende bıraktım.

Bilseydim!
Ansızın çekip gideceğini,

Toka alsam saçlarına,
Benim için takar mısın.
Saçlarının uçlarına,
Kına alsam yakar mısın,
Hişt hişt desem bakar mısın.

Kurşunlarca ağır hasret gecede
Yokluğun kor gibi yakar Bebeğim
İsyanlar dökülür her bir hecede
Sensizlik canımı sıkar Bebeğim

Ayrılık yükünü taşıyamam ki

Ellerime kelepçeler vuruldu,
Bakışların yüreğime ok benim.
Sevdim diye mahkemeler kuruldu,
Hasretinden ağladığım çok benim.

Ferhat gibi dağlar deşip gelirim,

Hey İstanbul sana sesleniyorum;
Bütün öfkemi,nefretimi ve her şeye rağmen sende yaşarken sana olan
hasretimi duyurmak için avazım çıktığı ve nefesimin son damlasına kadar haykırmama gerek olmadığını biliyorum.
Çünkü;
Sen yanımdasın ve buradasın ve çünkü sen İstanbulsun
Kaç kişiyi yetim kaç kişiyi öksüz bıraktın bu keşmekeşliğin içinde.