Sebepsiz Işık Şiiri - Yücel Özkü

SEBEPSİZ IŞIK
Sevginin ne bir bedene ihtiyacı var,
Ne de bir nedene yaslanır var olmak için,
O, kendi kendine doğan sessiz bir ışıktır,
Kalbin en derininde yanar sebepsizce.

Bir bakışa sığmaz, bir söze dar gelmez,
Zamanla eskimez, mesafeyle solmaz,
Rüzgâr gibi görünür ama dokunur insana,
İçten içe çoğalır, usulca, derinden.

Ne sahip olmak ister ne de sahip olunur,
Ne gidince eksilir ne gelince tamamlanır,
Kendi halinde açan gizli bir bahçedir,
Her yürekte ayrı bir çiçek olur.

Ve sevgi en çok özgürken sevgi olur,
Ne zincir tanır ne de zorla büyür,
Olduğu yerde sessizce kök salar insana,
Ne bedene muhtaçtır ne de bir nedene.

Yücel ÖZKÜ
02 Mayıs 2026/21:28