Sebahattin Kömürlü Şiirleri - Şair Sebah ...

Saçlarının arasına
Doluşan yel ben olaydım
Hece hece dillerinden
Dökülen söz ben olaydım

Ben olaydım ben olaydım

Bi fani dünya dır dünya dedigin
Gelip te göçmiyen var mı göstersen
Hevlek Hevlek tarlaları süren sen
Şimdi bir hevlegi süren var mı göster sen

Bir başına
Çekip gideceksin buralardan.
Ne kuşlar farkına varacak, ne akan su,
Yine parlayacak güneş,
Doğacak yıldızlar,
Hiç kimse,

Bırak bu dünyayı dönsün kendince
Dağların da dağ olmıyon ki
Tanrının verdiği üç günlük ömür
Bir bulut olupta gezemiyon ki

Topladık bir akşam güneş batmadan
Alnımızda biriken terlerle iskelelerden halatları
Koy verdik rüzgarları
Atlas yelkenlerin göbeğine
İnattı ya bu
Koşuyorduk rüzgârdan hızlı

Bırak şu dünyayı, dönüsünde dönsün.
Tutamazsın hiç kimsenin elinden.
Çukurlar var düşeceksin içine,
Debelenme debelenme batarsın.
Güneş doğar, güneş batar her zaman,
Ağlamalar boşunadır, boşuna.

Kaç kere yazdım artık yazı yazılmaz diye.
Bu nasıl bir işkence?
Ana uzatıyor yavrusunu elleriyle, emperyalizmin temsilcilerine.
Kayboluyor karanlıklar, karanlıkların içinde.
Tutunuyor uçağın tekerine,
Kanadın bir yerinde,

bir de sen olmasan
neyine bel bağlanır bu dünyanın

esen yellerine mi
akan sellerine mi

bir de sen
olmasan

neyine bel bağlanır bu dünyanın

Dalda
Serçe
Kendince
Söyler türküsünü
Yele