Saray uğruna satılan çocuklar

Bir gün
evimizin kapısını kilitlemedi kimse.
Çünkü kapılar içeriden değil,
dışarıdan kapanmıştı bize.

Bir sarayın ışıkları vuruyordu
geceyi delen camlara.
Bir sofrada alkış vardı,
bizim soframızda sessizlik.

Babamız,
bir koltuğun gölgesini
çocuk sesine tercih etti.

Bir unvanın cebine koydu bizi,
bir fotoğraf karesinden sildi adımızı.
Oysa biz
yalnızca
aynı ekmeği bölüşmek isteyen çocuklardık.

Sonra öğrendik...

Bazı insanlar
evlatlarını satmaz parayla;
bir alkışa,
bir makama,
bir "efendim" sözüne bırakırlar.

Ve en pahalı satışlar
hiç tapuya yazılmaz.

Bak ülkem!

Meydanlar doluyor bugün.
İnsanlar yalnız ekmek değil,
adalet istiyor.

Bir çocuğun omzunda okul çantası kadar ağır
babasızlık taşıyor bu çağ.

Bir annenin gözlerinde
suskunluğun pası.

Bir sofrada eksilen sandalye kadar büyüyor
yalnızlık.

Ve televizyonlar
zafer marşları çalarken
evlerin içinde
sessiz yenilgiler büyüyor.

Ey baba!

Sana kızgınlığımız
bir öfke değildir artık.

Bir aynadır.

Bakarsan
kendini göreceksin.

Bir gün alkışlar bitecek.

Koridorlar boşalacak.

Koruma orduları çekilecek.

Makam odalarının perdeleri kapanacak.

Ve sen

yalnız kalacaksın

kendi sesinle.

İşte o vakit
çocukluğumuzu hangi pazarda bıraktığını
hatırlayacaksın.

Biz ise

acıyla yoğrulduk.

Kırıldık.

Ama eğilmedik.

Çünkü insan

bir babanın sırt çevirmesiyle değil,

vicdanını kaybettiği gün

yetim kalır.

Biz yetim olmadık.

Birbirimizin omzunda büyüdük.

Kardeşliğin ekmeğini böldük.

Dostluğun suyunu içtik.

Ve öğrendik:

En büyük miras

arsa değil,

altın değil,

soyadı değil;

başını yastığa koyduğunda

utanmadan uyuyabilmektir.

Ey sarayların gölgesinde küçülenler!

Sanmayın ki

taş duvarlar

vicdanın sesini susturur.

Çünkü tarih,

altın harflerle

sultanları değil,

çocuklarını terk etmeyenleri yazar.

Ve unutmayın:

Bir çocuğun gözyaşı

barajlardan güçlüdür.

Bir evladın ahı

en yüksek kulelerden daha uzun yaşar.

Biz

kimseye boyun eğmeyen

yaralı bir kuşağız şimdi.

Adımız kırgınlık değil,

direniştir.

Çünkü

bir gün

bütün saltanatlar

toza dönüşür.

Ama

sevgi,

adalet,

ve insan kalabilmek...

İşte onlar

hiç eskimeyen

tek hükümdarlardır.

Hikmet Metin Çavdar