İhtimalin Sevgisi Şiiri - Kumru Almacak

Ben hayatı
Bi' kitabın arasında unutulmuş kurumuş çiçekler gibi sandım.
Ne kadar zaman geçerse geçsin,
Dokununca yine aynı duyguyu verecekmiş gibi.

Birinin gözlerinin içine uzun bakınca
Her şey anlaşılır olur sandım.
Susmalar bile bir dil taşır,
Kırılan şeyler özürle onarılır sandım.

Çocukken dinlediğim masallar kaldı biraz içimde.
Gece ne kadar uzarsa uzasın
Sabah olurdu çünkü.
Kaybolan herkes
En sonunda evini bulurdu.

Bu yüzden ben
Gitmek isteyenleri bile bekledim bazen.
Bir gün dönerler,
“Yanılmışım” derler sandım.

İnsanların sesi yükselince
Sonunda birbirlerine sarılırlar sandım.
Her vedanın ardından
Bir tren garında bekleyeni olurmuş sandım.

Ben hayatı biraz fazla hikaye bildim.
Kim bilir belki de;
Yağmur yağınca anlam çıkaran,
Tesadüflere kader diyen
O çocuk kalmış içimde.

Yağmura anlam yükledim,
Ansızın çalan şarkıları işaret saydım.
Aynı saatte gelen mesajları,
Aynı sokakta yeniden karşılaşmaları…
Evrenin küçük sırlarıymış gibi baktım.

Oysa hayat
Bazen hiçbir şey anlatmıyormuş.
Bazı karşılaşmalar
Yalnızca karşılaşmakmış.
Bazı insanlar
Bir hikayenin ortasında bırakıp gidebilirmiş insanı.

Bunu öğrenmek büyümek mi bilmiyorum
Ama biraz sessizleştim artık.
Eskisi kadar kolay inanamıyorum
“Hep” ile başlayan cümlelere.

İnsanlara içlerindeki iyilikten baktım,
Belki de bu yüzden
Kendime hep geç kaldım.
Kırıldığım yerlerde bile
“Belki istemeden olmuştur” dedim.

Yine de vazgeçemedim.
Çünkü
Kolay ölmüyor o masal anlatıcısı.

Hala biri saçımı kulağımın arkasına aldığında
Dünyanın yavaşlayabileceğini,
Hala sıcak bir kahvenin buharında
Hayatın düzelebileceğine inanıyorum bazen.
Bir pencere kenarında otururken
Uzaktan gelen tren sesleri
Başka hayatların mümkün olduğunu fısıldıyor içime.

Belki sorun da bu zaten;
Ben hayatı olduğu gibi değil,
Olabileceği haliyle sevdim.