Sana Değil İçimdeki.... Şiiri - Özgen Öz

Seni ilk gördüğümde
neden içimde eski bir kapı açıldı bilmiyorum.
Sanki çok önce bırakılmış bir evin
anahtarını cebimde taşıyormuşum da
sen yalnızca o kapının önünden geçmişsin.
Oysa seni tanımıyordum.
Sesini bilmiyordum mesela,
hangi kelimede sustuğunu,
hangi gecede kendine küstüğünü,
kimse görmesin diye gözlerinin içine sakladığın
o yorgunluğu bilmiyordum.
Ama bazı insanları tanımak için
hayatına uzun uzun dokunmak gerekmiyor.
Bir bakış yetiyor.
İnsan bazen karşısındakinin gözlerinde
kendi çocukluğunun karanlık odasını görüyor.
Belki sen de bu yüzden ürktün benden.
Çünkü ben sana yaklaşırken
bir kadına yaklaşmıyordum yalnızca;
senin yıllardır kimseye göstermediğin
o sessiz yere yaklaşmıştım.
Hani geceleri herkes uyurken
insanın kendi kendine kaldığı yer var ya…
Oraya.
Kimsenin bilmediği,
kimsenin adını koyamadığı,
bir insanın kendinden bile sakladığı yere.
Ben orayı gördüm sende.
Ve inan, orada seni düzeltmek istemedim.
Yaranı kapatmak da istemedim.
Sadece yanında oturmak istedim.
Çünkü bazı yaralar kapanmak için değil,
bir gün birinin gelip
“Ben bunu görüyorum ve senden korkmuyorum.”
demesi için vardır.
Sen belki sevgiden kaçtın.
Ben senden sevgi istemedim.
Bir gece başını omzuma bırakıp
hiçbir şey anlatmadan durabilmeni istedim.
Şehir dışarıda bağırsın,
telefonlar susmasın,
insanlar birbirini tüketmeye devam etsin…
Biz bir odanın içinde
iki yabancı gibi sessiz kalalım.
Sonra sen birden
“Ben çok yoruldum.” de.
Ben de sana
“Biliyorum.” diyeyim.
Nedenini sormadan.
Çünkü bazen insanın bütün hikâyesini anlatmasına gerek yoktur.
Bir tek “yoruldum” kelimesi
yılların ağırlığını taşır.
Ve eğer bir gün gidersen…
Ardından koşmayacağım.
Seni kendime bağlamaya çalışmayacağım.
Çünkü sevgi bazen tutmak değil,
bir insanın kendi gökyüzüne
kendi kanatlarıyla dönebilmesine izin vermektir.
Ama şunu bil:
Bir gün dünyanın bütün ışıkları söner de
kendini yine o eski karanlığın içinde bulursan,
bir yerlerde seni hatırlayan
biri olacak.
Sana sahip olmak istediği için değil…
Bir zamanlar gözlerinde gördüğü o küçük ışığın
yeniden yanabileceğine inandığı için.
Belki de ben seni bu yüzden sevdim.
Sen olduğun için değil yalnızca…
Kendini kaybettiğin yerde bile
içinde hâlâ kendini arayan
o kadını gördüğüm için.
Ve şimdi anlıyorum;
Bazı insanlar hayatımıza kalmak için gelmez.
Bize,
içimizde hâlâ yaşamak isteyen bir yer olduğunu
hatırlatmak için gelir.