Saklımdasın Şiiri - Rasimin Gönül Dili

Saklımdasın;
Paslı kilitlerin arkasında, zamanın tozlu raflarında,
Kimsenin elinin değmediği, adının bile fısıltıyla anıldığı o en mahrem odada.
Sen bir mühürsün göğsümün sol yarısına vurulmuş,
Sen, kelimelerin bittiği, sükûtun demir alıp denize açıldığı o kuytu limansın.

Saklımdasın;
Yazılmamış destanların en koyu, en hüzünlü mısrasında,
Göğsümün kafesinde çırpınan ama göğe uçmaya kanadı kırık o yabanıl kuşun gagasında.
Gözlerin; karanlık bir kuyunun dibinde parıldayan o unutulmuş gümüş para gibi,
Ellerin; rüzgârın öptüğü, toprak kokulu o kurumuş asma yaprağı.
Sensizlik, bu odanın duvarlarına sinmiş ağır bir küf kokusu,
Sen ise o odanın ortasında yanan, dumanı gözlerimi yakan o kör kandilsin.

Saklımdasın sevdalım;
Ne söküp atmaya gücüm yeter bu köklü sarmaşığı,
Ne de güneş görmeyen bu zindandan seni günyüzüne çıkarmaya yüzüm var.
Sen, haritası kaybolmuş bir adanın en saklı hazinesi,
Sen, bu dilsiz ömrün üzerine örtülmüş en ağır, en beyaz kefensin.
Kimse bilmesin seni, kimse bulmasın bu kuytu sığınağı;
Sen benim içimde kanayan, ama adına en güzel dualar dizdiğim...
En yasak, en mukaddes, ve bu dünyada kimseye söylemediğim en son yalanımsın.