Şair Değilim Ben Şiiri - Kasım Kobakçı

Şair değilim ben, yazarım öylesine,
İçimden taşanları, dökerim beyaz bir sahifeye.
Okunsun yazdıklarım, kelimesi kelimesine,
Bir gönül dokunsun, bu garip hikâyeye.
*
Büyük iddialarım, yoktur benim bu yolda,
Sadece kelimelerle, gezerim sağda solda.
İlham perileri, beklemez benim odamda,
Duygularım ne söylerse, kalemim o kolda.
*
Süslü sözler bulmaya, hiç çalışmaz aklım,
Ne geldiyse içimden, onu kağıda saldım.
Ben bu basit yazılarda, kendimi buldum,
Sanki her bir harfte, biraz daha çoğaldım.
*
Bir şairin gözüyle, bakmam asla dünyaya,
Sadece gördüklerimi, anlatırım rüya tadında.
Benzetmelerim basittir, dalmam derin hülyaya,
Yaşadıklarım neyse, odur satırlarımın ardında.
*
Gecenin bir yarısı, sessizce otururum masama,
Dışarıdaki rüzgârın, sesini dinlerim odamda.
Aklıma düşenleri, yazarım hiç aldırmadan yarına,
Bir anlık hislerim, yoldaş olur yalnızlığıma.
*
Okunsun isterim yazdıklarım, anlaşılsın diye derdim,
Her bir kelimenin ardındaki, manayı görün isterim.
Ben bu satırları, büyük bir emekle derledim,
Sadece anlaşılmak için, tüm benliğimi serdim.
*
Şairlik başka bir mertebe, ulaşılmaz bir zirve,
Ben ise eteklerinde, dolaşan biriyim sadece.
Yazdıklarım, bir çocuğun söylediği, masum bir türküye,
Benzesin isterim, ulaşsın her kalbe sessizce.
*
Acemidir kelimelerim, belki de biraz yorgundur,
Ama her biri yaşanmış, samimi ve doğrudur.
Yazan el benimdir, lakin anlatan ruhumdur,
Her satır, geçmişimden gelen, derin bir vurgundur.
*
Bir gün biri okurken, bu acemi dizeleri,
Belki kendi hayatından, bulur küçük izleri.
İşte o an anlam bulur, tüm bu heceleri,
Paylaşılmış bir duygu, siler bütün kederleri.
*
Yazdıklarım bir nehir gibi, aksın usulca,
Okuyanın zihninde, canlansın her bir sayfa.
Beni değil, anlattığım duyguyu anlasınlar yalnızca,
Bu öylesine yazan adamdan, kalsın küçük bir hatıra.
*
Şair olmadığımı, her defasında söylerim kendime,
Bu sadece bir avunma, bir kaçış belki de.
Kelimelerin büyüsüne, kapılıp giderim yine de,
Sanki bir borcum varmış gibi, beyaz kâğıda.
*
Okunsun yazdıklarım, harfi harfine bilinsin,
Hiçbir kelimem atlanmasın, manası delinmesin.
Yüreğimden kopup gelen, bu sözler silinmesin,
Zamanın tozu altında, kaybolup gitmesin.
*
Bir çiçeğin açışını, anlatamam belki ustaca,
Veya bir ayrılığın acısını, yazamam kıvrakça.
Sadece hislerimi dökerim ortaya, oldukça basitçe,
Anlayan bir kalp için, bu yeterlidir kanımca.
*
Şair değilim ben, kalemim sadece bir araç,
Duygularımı taşımaya, onları anlatmaya taç.
Ruhumdaki fırtınalara, sığındığım bir ağaç,
Yazdıkça anlıyorum, kelimeler ne kadar da muhtaç.
*
Her mısra, en az beş kelimeden oluşsun istedim,
Çünkü anlatacaklarım, kısacık sözlere sığmazdı benim.
Her bir satırda, kendi dünyamı resmettim,
Siz de okuyun diye, bu uzun yola niyet ettim.
*
Kelimesi kelimesine, okunsun her bir cümlem,
Çünkü eksik bir bakışla, kaybolur bütün özlem.
Benim yazdıklarımda, saklıdır bütün bir âlem,
Ancak dikkatli gözler, çözer bu gizemi, bu serzenişi.
*
Yazan kişi olarak, kalmak isterim hep gölgede,
Önemli olan eserdir, gerisi sadece bir söylence.
Her gece aynı masada, aynı düşünceyle,
Kelimelerimi dizerim, sonsuz birer heceyle.
*
Şairlerin dünyası bambaşka, büyülü bir diyar,
Benimki ise sadece, gerçeklerden doğan bir isyan.
Anlatmak istediklerim var, içimde durmayan,
Bir okur bulsun diye, yazdığım küçük bir beyan.
*
Yazdıklarımda, ne bir sanat kaygısı taşıyorum,
Ne de geleceğe kalacak, bir eser amaçlıyorum.
Sadece bugünün hisleriyle, dolup taşıyorum,
Anlık bir coşkuyla, kelimelerle savaşıyorum.
*
Okuyanın gözünde, bir anlık parıltı olsam,
Ya da bir tebessümle, yanağına dolsam.
İşte o vakit, ben muradıma tamamen ererim,
Başka hiçbir unvan istemem, böylece kalsam.
*
Şair değilim ben, tekrar ederim bu sözü,
Bu benim gerçeğim, alçakgönüllü bir öngörü.
Yazdıklarım kalbimin, en derinindeki közü,
Okuyanın ruhunda, bulsun diye kendi özünü.
*
Bir rüzgâr gibi essin, sözlerim uzaklara,
Ulaşsın hiç tanımadığım, o güzel insanlara.
Belki bir umut olur, karanlıkta kalanlara,
Belki bir yoldaş olur, yalnız başına olanlara.
*
Her kıta dört mısradan, meydana gelsin diye,
Uğraştım durdum, bu şiir bitsin diye.
Okuyan her kimse, derinden hissetsin diye,
Kelimelerimi özenle seçtim, gönle girsin diye.
*
Şairlik unvanını, taşımak ağır bir yüktür,
Benim omuzlarım, bu ağırlığı asla çekemez.
Benimkisi sadece, dökülen birkaç damla hüzündür,
Kimse benden, büyük anlamlar beklemesin.
*
Okunsun her bir hecem, anlaşılsın niyetim,
Budur benim hayattaki, tek samimi vasiyetim.
Ne şöhret isterim, ne de var başka meziyetim,
Sadece anlaşılmaktır, benim bütün gayretim.
*
Yazdıkça hafifliyor, sanki omuzlarımın yükü,
Sanki paylaşıyorum, içimdeki o derin söküğü.
Her kelime bir dost oluyor, bitiriyor korkuyu,
Bu yüzden bırakamam, yazmanın o büyülü yolunu.
*
Şair değilim ben, belki bir gün olurum,
Şimdilik sadece, kelimelerin izinde dururum.
Yazdıkça, kendi içimde huzuru bulurum,
Okundukça belki, sizin kalbinizde var olurum.
*
Bir okurun kalbinde, küçücük bir yer bulmak,
Yazdıklarımla onun, anılarında bir an kalmak.
İşte benim için, en büyük mutluluktur bu ancak,
Gerisi sadece, boş birer laftan oluşacak.
*
Otuz kıta boyunca, anlattım aynı şeyi,
Şair olmadan yazmanın, o garip hissini.
Umarım anlamışsınızdır, bu acemi yazarı,
Ve onun kelimelere olan, o derin sevgisini.