Şahlanıyor Balkan Şiiri - Kasım Kobakçı

Yeşil ormanların çiçekleri solmaz,
Biga tepesine kötülükler dolmaz,
Yörük çadırları kış gelince donmaz.
İstemem sarayı, yıkıl ulu hakan!
Çamların altıdır huzuruma bakan.
*
Edremit düzüne adım atıp inmem,
Zeytinin dalına baykuş olup sinmem,
Süslenmiş atlara emir ile binmem.
Gafildir saraydan kibir ile çıkan,
Biziz bu ormanda coşku ile akan.
*
Kazdağlı diyorlar ezelden hep bize,
Boyun eğmeyiz biz tüccarlara, size,
Meydan okuyoruz hem engine, düze.
Aydınlık günleri zindanlara tıkan,
Çoban ateşidir geceleri yanan.
*
Pınarlar içinden süzülüyor aylar,
Şahindir yoldaşım, yüksek uçar toylar,
Gerilir ellerde acımasız yaylar.
Zavallı esirdir sahte tacı takan,
Biziz yalanlardan hemen şimdi bıkan.
*
Kekikler fışkırır şu yeşil vadiden,
Bir türkü dinleriz bize yar maziden,
Selamlar yollarız biz şanlı gaziden.
Şimşektir yüksekten tam tepeye çakan,
Sel olup bendini büyük hızla yıkan.
*
Karıncalar işler en derin yuvada,
Kartallar süzülür tertemiz havada,
Çayımız demlenir isli bir tavada.
Puslu tepelerden derelere sarkan,
Zalimin zulmüne geriliyor kalkan.
*
Şelale coşkusu sarıyor bedeni,
Affetmeyiz asla bırakıp gideni,
Doğanın kanunu eziyor nedeni.
Yüreği titreten, vicdanları burkan,
Namerttir kavgada gölgesinden korkan.
*
Şikayet etmeyiz ayazlardan, kıştan,
İlhamı buluruz örtüşecek kuştan,
Güzellik umarız masum bir bakıştan.
Zalimdir ardında büyük dert bırakan,
Zehrini masumun pak kalbine sokan.
*
Rüzgarlar fısıldar ormanın sesini,
Tabiat büyütür güçlü nefesini,
Kırarız zalimin demir kafesini.
Yürekte patlayan ateşli bir volkan,
Özgürlük yolunda şahlanıyor balkan.