Şahabettin Mert Şiirleri - Şair Şahabett ...

Kadınım



Bir bahar sabahının serinliğinde özlüyorum seni… Geceden dilime takılan bir türkünün eşliğinde.
Ve masamda soğumaya başlayan kahvenin acılığıyla genzimi yakan özlemin; buram buram kokusu karışıyor.

Bugün içtiğin ilk çayın ikinci yudumu benim için olsun.
Sonra geç pencerenin önüne,
Rüzgâr önce yüzüne değsin sonra da ipek teninle buluşsun.
Ve o rüzgâr kokunu bana savursun.
O an beni düşün ve ellerini birbirine kenetle.
Düşün ki el elesin benimle...

Sensiz karanlıklardan korkarım ben…
Bir o kadar da yalnızlıktan!
Hele karanlıktaki yalnızlıklarım;
Ölüp ölüp dirildiğim zamanlarımdır benim…
İşte karanlık ve yalnız gecelerimin,
Sen ve ben hali…

Akşam çöker, şarap kızıllığı olur,
Asi dağlarımın sarp yamaçlarında.
Güneş batar, bende son bir şiir ağlar,
Kardelen, mağrur dağların çıkında…

Karanlığın, buz kesen hoyratlığında,

Seni gördüm bu gün!
Ve sen beni; görmezden geldin…

O an!
O ilk elini tuttuğumdaki;
Heyecanı tekrar yaşadım...

Yurdumun her karış toprağında,
Ay yıldızlı al bayrağımın altında,
Karanlık ufukları aydınlatan.
Bir meşaledir öğretmenim...

Soğuk olur sokaklarım.

Kara bir örtünün:
Diğer tarafıdır, ölüm!
Boşluktur, uçurumdur, sonsuzluktur;
Meçhuldür o bölüm…

Dokunamazsın, hissedemezsin.

Aykırı düşüncelerim ile,
Radikal fikirlerim birleşir…
Militan ruhumum bir devrimi ile,
Önüm arkan, sağım solum sosyalistleşir…

Ülkemin, özlediğim şafağında,

İliklerime kadar aşığım,
Ciğerlerim hasret doldu,
Buğulanmış pencere gibi gözlerim.
Umutlarım koşmak ister sana doğru…

Kimse yaklaşmasın yanıma.

Damdan düşer gibi, tepeden tırnağa;
Aşık olmak istiyorum!
Sırılsıklam, öylece... Ve öylesine...
Seni seviyorum diyebilmek istiyorum.
Özlemimle, özgüvenimle...