Aşk dediğin bir tipiydi, bir boran
Yad ellerde beni buldu neyleyim
Bir nehirdi gözlerimden boşalan
Gözlerimde güneş soldu neyleyim.
Gönül dedim hep o yâr’a mert çıktı
Bir çiğdemin gölgesinde başlamıştı her şey
kar taneleri yanmıştı dudak arasında
İçimde bir volkan saklıydı.
Her gönül yarasının ucunda saklanan kan
bir bendim eriyen birde şiirlerdi eriyip akan.
Mavi gök erimişti gün ile ay arasında
Aşkın ikliminde sessizce yandım
Haya dedim, arda yağdı sevdiğim
Sabır, tevekkülle vuslatı andım
Ve yoluma karda yağdı sevdiğim.
Gönlüme mevsimsiz yağmurlar yağdı
Kutsal bir vazife bu, askerdesin!
Değmesin saçına, asi yel oğlum
Mukaddes bu vatan, gururlu sesin
Gözlerimden akan yaşı sil oğlum!
Bu vatan alındı, en asil kanla
Gönül dergâhında sevgi dokudum
Sır perdesi tez göründü sessizce
Ve ben aşkı tek Kur’an dan okudum
Kelâmımda söz göründü sessizce.
Bir mânâ ki yücelerden bir mânâ
Aşkı ile yanar, insan Kur’an’ın
Rahmet ile bir yolcuyuz biz burda
O Kur’an ki rehberidir dünyanın
Vahiy ile mânâ bulur cüz burda…
Âşıkları hasretini çekerler
Dinmiyor içimde saklanan sızın
Bilmeden yoruluyorum sevdiğim
Aklıma düşüyorsun ya ansızın
Yeniden vuruluyorum sevdiğim.
Ben sana yakınmıyım firkatmiyim
Bir ben çektim, bu aşkın cefasını
Sen ne üzüldün ne yandın sevdiğim.
Muhannet yüzünden kızıl kan kustum
Sen kızılcık şerbeti sandın sevdiğim.
AŞK ÜZERİNE
Hadis-i şeriflerde buyuruldu ki:
"Aşkını gizleyip, iffetini muhafaza ederek ölen şehiddir."(bk. Kenzu’l-Ummal, h. No: 6999-7000; Hakim, Hatib)
"Aşkını gizleyip, iffetini muhafaza ederek, sabredenin günahlarını, Allahü teâlâ affedip Cennetine koyar." (İbni Asakir)
Ey gönül!
Aşk acısıyla kıvranıp durma
belli ki sırtın pek, karnın da toktur
köşede ağlayan ekmeksiz çocuğun
zaten aşk diye bir derdi yoktur.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!