Saf Cehalet Şiiri - Kasım Kobakçı

Saf cehalet içindeki zavallıya acıyordu,
Zeka dolu sözleriyle böbürlenip duruyordu.
*
İzmir şehri sakinleri Vefa beye katlanırdı,
Sessiz sakin halleriyle dostlukları tatlanırdı.
*
Ne zaman ki şaka yapmaya yeltenip güldürdüyse,
Bütün bu hoşgörümüzü tek hamlede öldürdüyse.
*
Kendi çapı etrafında olsa sorun kalmayacak,
Boyunu aşan sözleri kimse bilip kanmayacak.
*
İnce mizah yeteneği şahsında bulunmuyordu,
Aklı bize bile zerre kadar neşe sunmuyordu.
*
Kendisini dahi sanıp ukalalık yaptığında,
Gözümüzde küçülürdü saçmalığa saptığında.
*
Sükut altın değerinde diye boşa dememişler,
Susmasını bilmeyene asil paye vermemişler.