Sabrın Menzili Şiiri - Güven Tekin

​Zaman bir nehir ki, durmadan akar,
Düşünceler sığmaz, bende boğulur.
Geçmişin yükü hep canımı yakar,
Anılar bir anda hayal olur.

​Her şeyi farklı hayal etmiştik,
Sevgi ekecektik bu kör dünyaya.
Biz mi değiştik, yoldan mı saptık?
Hasret kaldık gerçek bir rüyaya.

​Mantık bazen susar, akıl firari,
Düşünceler öne geçer, durulmaz.
Gönül bekler iken eski baharı,
Yıkılan hayaller geri kurulmaz.

​Olur olmaz yerde yaşlar süzülür,
"Değer miydi?" dersin, cevabı sızı.
Giden ömre insan elbet üzülür,
Kederde saklıdır ömrün yazı.

​Kaderin içinde bir sır var elbet,
Lakin adalet nerede, bilinmez.
Çocukluktan kalan o büyük hasret,
Yıllar geçse bile ruhundan silmez.

​Sorguladım durdum kendimi her gün,
Suç çocukluğumu çalanlarda mı?
Yoksa mahsum kalıp, her zaman sürgün,
Şu sessiz sedasız olan bende mi?

​Kafam karma karışık, yollarım çetin,
Yine de her şeye rağmen buradayım.
Gönlümde fırtına, dışımda metin,
Hâlâ o yıkılmaz, dik sıradayım.

​Tökezlesem bile düşmem yerlere,
Yorgunluğum derya, anlamaz zaman.
Sesimi duyurdum sağır yerlere,
Yüreğim kanıyor, vermiyor aman.

​Bir köşe seçtim, sessizce beklerim,
Belki her şey bir gün yoluna girer.
Dertlerimin üstüne dert eklerim,
Sabreden murada belki de erer.

​Geceler korkutur, kendimden korkarım,
Beni sevenler için tutundum hayata.
Kendi içimde bir mum yakarım,
Işık olurum belki bu karanlıkta.