Sabri Özcan Şiirleri - Şair Sabri Özcan

Gitmeliyim
Ellerimde dikenler soluyor
Dökülüyor birer birer
Gönlümde bir akasya
Elimde kuruyan dal
Vedalardan artakalan

Veyl olsun!
Veyl olsun!
Veyl olsun!
Hüseyin’in kanını içenlere
Veyl olsun harici köpeklere
Kılıç veren eller kurusun

Aşkı pozlayıp asmışlar tozlanmış duvarlara
Sırtlarını dayayıp ağlamışlar kuru yerlerde
Gözyaşları yerine çığlıklar döner köşelerde
Histerik bir kadın saçını yolar
Adamın biri duvarları yumruklar
Yollara bakarken akşam alacasında

iksi ce ile işleme sokan
ceyi anın karşısına getirir
ama bu iksin a ile temasına mani değil
iks a ile beyi aynı parantezde kapsayabilir
be ile ce aya karşı işbirliği yaparken
de ne dediğini bilmez halde kalabalığa karışabilir

Göğün altında değiliz aslında
Yerin üstünde değiliz
Asılmışız dünyaya
Yer çekimli göbek bağıyla
Kainatın rahminde
Dünya doğurgan bir yumurta

Meyhaneci kayıp kapı kapalı
Haber yok şarapçı dostlardan
Kaldırımlar boydan boya boş
Senden uzak sokaklardayım
Yalnızlığımla kandil akşamı
Sarhoşum yine güzelliğinden

Aşk bir yanılsamadır
Var olduğunu sanır kişi
Aşk buralı değildir
Yok olduğunu sanır kişi

Ellerim kaleme gitmeye görsün
Tutup kalbime vurasım gelir

Hayalin aklıma düşmeye görsün
Alıp kalbime koyasım gelir

Seni yitirmişler yitik ülkede
Beni bitirmişler bitik ülkede
Kaybolmuş etik çıkmış Ülker’e
Silinmiş betik kağıtlar bomboş

Bizi bulmuşlar kayıp ülkede

Ne varsa yaşamaya dair
Gözlerindeydi
Yalnız hayali kaldı gözlerinin
Başka birşey yok
Kulağımda bir bülbül nefesi nedensiz...