Sabri Ceyhan Şiirleri - Şair Sabri Ceyhan

Söz sözde kaldı,
Söz hecede kaldı,
Söz gecede kaldı,
Söz bende kaldı,
Söz sende yarım kaldı.
Söz ömürdü,

Ben mi;
Ben halen seviyorum seni,
Bıkmadan,
Usanmadan,
Aldırmadan,
Kimseye bakmadan,

Her gönül sever,
Her kalp yanar,
Her yürek kanar…

Bizde sevdik,
Bizde yandık,

Bugün uzaktan baktım kendime,
Sensizlik öyle zormuş ki;
Virane olmuşum,
Ocağım sönmüş,
Dumanım tütmez olmuş,
Yıkılmış bütün duvarlarım,

Hayalleri bir kenara bırakarak,
Düşleri uçuruma salarak,
Var olanı tersine çevirerek,
Unutmak mümkün mü seni.

Vazgeçerek hülyalardan,

Kimi güle aşık,
Kanatsa da dikenleri.
Kimi bülbüle aşık,
Konmasa da gönül bahçesine.

Sen gül idin,

Sen şimdi;
Sızım, sızım, sızısın içimde,
İyileşmeyen yarasın yüreğimde,
Benliğim sana hapsolmuş,
Sende kaybolmuşum.
Sana dair bütün düşünceler,

Dağıldı bir toz bulutu gibi,
Dağılmaz dediğim hayallerim.
Kırıldı sanki kolum kanadım.
Asırlık çınar sandığım dallarım.
Aşkı ararken yolumu kaybettim,
Yakın olur dediğim yollarda.

Bekledim zamanın nasıl geçtiğini bilmeden,
Günler,haftalar değildi sensiz geçen,
Asırlar oldu sanki, yokluğunda büyüyen.
Varlığın başımı döndürürken,
Yokluğun hasret duvarları ördü ömrüme,
Üşüyorum özlem denen mahpusluğun içinde,

Nasıldı gözlerin, içine bakamadığım
Nasıldı saçların, okşayamadığım
Nasıldı kaşların, oka amade yay gibimi
Nasıldı kirpiklerin, yaydan çıkmış, ok gibimi
Nasıldı dudakların, tadına bakamadığım
Nasıldı gülüşün, duymak için ömrümü verdiğim