Kimse oynamasın kaderimle,
kimse yazıp çizmesin üzerimi.
Kimse tutup bırakmasın ellerimi,
kimse uzanmasın düşlerime,
Yaradan’dan başka…
Bir kuş misali uçuyordu mutluluktan,
Kalp atışları pır pırdı,
Sevdayı tatmıştı yenice,
Ve bir gün vuruldu yüreğinden,
Kırıldı kolu kanadı,
Kurşun desen kurşun yarası değil,
Sevmek diyorum azizim,
Öyle kolay değil,
Sefası var,
Cefası var,
En önemlisi yalnızlığı var...
Olmazsa olmazlarım yok artık,
olursa olurlara bıraktım hayatı.
Han duvarları gibi yüksek,
uçurum kadar derin yalnızlık…
Gündüzler nicedir yolu şaştı,
Onlarca yıl geçer aradan, onlarca yıl.
Mevsimler usanmadan peş peşe sıralanır,
dünya döner usanmadan,
zaman dersen acıları katmerler
Ve bir gün olur,
Geçmediğini anlarsın.
Ya medet eylül...
Bahardan umudu kesti herkes,
Eylül'den medet umuyor.
Nisan yağmurlarında filizlenmeyen yürekler,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!