Şabalak Biriyim Ben Şiiri - Kasım Kobakçı

Şabalak biriyim ben, gözümde yaş,
Akılsız deliyim ben, çatırdar taş,
Tükenmez hiç dertlerim, yavaş yavaş.
*
Birazcık alıngandır benim huyum,
Küçücük barışlarda büyür boyum,
Bozulmuş çamurlardan içer suyum.
*
Koşarken adımlarım hemen şaştı,
Tökezleyip düşerken tepe aştı,
Gözümden akan selim dolup taştı.
*
Şabalak diyor bana bütün eller,
Ne anlam ifade eder bu diller,
Savrulup uçuşur o büyük yeller.
*
Uzakta kalan köyün delisiyim,
Yıkılmış direklerin gemisiyim,
Şu eski şakaların yenisiyim.
*
Yanıldım yine bugün hecelerde,
Kırıldım sabır bitti gecelerde,
Kayıptım çözüm yoktur peçelerde.
*
Savurdum hatamı ben uzaklara,
Basıp da düşüverdim tuzaklara,
Koştum da gidiyorum duraklara.
*
Şabalak olup gitti benim sözüm,
Delilik ateşiyle yanar közüm,
Kızanlar arasında güler yüzüm.
*
Şaşırdım yolu onca sokaklarda,
Uyudum gece ıssız bucaklarda,
Üşüdüm serin esen şafaklarda.
*
Akılsız kafa derler bana herkes,
Kısıldı bağırırken zavallı ses,
Tükendi ciğerimde dolu nefes.
*
Geçiyor boşa giden zamanlarım,
Yalandan inanılmış masallarım,
Yeşilsiz kuru kalmış ormanlarım.
*
Bu deli şiir bitmiş bir düşünce,
Ne kadar komik oldu biraz bence.