Şaban Şiiri - Kasım Kobakçı

Şaban diye yola karıştım,
İyilikle her an yarıştım,
Hibe edip canla barıştım,
Herkes ile dostça tanıştım.
*
Bu dünyada malım mülküm yok,
Kalbim temiz karnım her an tok,
Sırtımdan vuran oklar pek çok,
Sevgim kalkan korkum zerre yok.
*
İnsan için döktüm yaşımı,
Eğmedim hiç garip başımı,
Paylaştım hep helal aşımı,
Feda ettim gözüm kaşımı.
*
Yüzüm güler içim kan ağlar,
Bana selam durur şu dağlar,
Hibe ettim soldu hep bağlar,
Garip Şaban sevgiyle çağlar.
*
Ellerim boş bedenim yorgun,
Yüzüm güler içerim solgun,
Hayat bana vursa da durgun,
Ben bu yola olmuşum vurgun.
*
Hibe ettim neyim var ise,
Aldırmam hiç rüzgara sise,
Kulağım sağır kötü sese,
Sevgi verdim benden herkese.
*
Fakir olmak benim kararım,
İyilikte vardır yararım,
Dostun yarasını sararım,
Kendimi hep böyle yorarım.
*
Saf dediler bana gülerek,
Ben de verdim kalbi bilerek,
Her şeyimi hibe ederek,
Yürüdüm ben dostu severek.
*
Şaban adım kalbim bir pamuk,
Zalim olan insanlar soğuk,
Dosta sardım yelleri çabuk,
Yaralarım bağladı kabuk.
*
Ceketimi verdim üşümem,
Kötülüğü asla düşünmem,
Hibe etmek için üşenmem,
Kirli libas ile döşenmem.
*
Tek bir tebessüm bana yeter,
Gönlümdeki dertleri iter,
Hibe sevdam her şeyden beter,
Ruhum yanar dumanım tüter.
*
Sokaklarda adım geziyor,
İnsan beni kolay eziyor,
Kalbim yalnız bunu seziyor,
Sevda beni aşka diziyor.
*
Son nefeste bile Şaban'ım,
Feda olsun bu garip canım,
Temiz aksın damarda kanım,
Hibe benim bütün sol yanım.
*
Ne bir saray ne köşk istedim,
Yalnızca saf bir dost bekledim,
Acıları kalbe ekledim,
Hibe edip sırrı gizledim.
*
Bu dünyadan giderken sessiz,
Kaldı Şaban yalnız kimsesiz,
Hibe etti ruhunu eşsiz,
Yürüdüğü bu yollar izsiz.
*
Şimdi veda vakti gelince,
Boynum elbet kıldan da ince,
Hibe etmek bana eğlence,
Ruhum uçar göğe erince.