Sabah Izdırabı Şiiri - Uğur Şemen

SABAH ZDIRABI

Güneş doğmuş, gün ağarmış, ben uykuda kalmışım,
Sabahın o şerefli vaktini kaçırmışım.
Kalktım ki vakit geçmiş, sineme ok saplandı,
Gözümden akan yaşla seccadem ıslandı

Bülbüller zikirdeydi, kainat secdedeydi,
Müminler saf dururken benim başım neredeydi?
Uyanamadım eyvah, nefse esir mi oldum?
Vaktin nuru giderken, ben sararıp da soldum.

İçimde bir azap var, sanki dünya dar gelir,
Namazı kaçırana, nefes almak ar gelir.
Rabbim azap ederse halim nice olur ah?
Gaflet uykusu benden uzak olsun ey ilah!

Kuşlar bile uyanık, rızık peşinde koşar,
Kul nasıl olur bilmem, bu gaflet ile yaşar?
Sabahın rüzgarıyla yıkanırken tüm cihan,
Ben mahrum mu kalacaktım secdeden koca bir an?

Tövbeler olsun ya Rab, affet bu aciz kulu,
Gözyaşımla sulansın sana gelen aşk yolu.
Bir daha bu uykular bölmesin vuslatımı,
Sana secdeyle açam her daim kanatımı.

Uğur der ki içimde bir kıyamet kopuyor,
Gönlüm sabah nurunun hasretiyle yanıyor.
İbret alsın bu sözden uykuyu can sayanlar,
Vakit hayat demektir, uyanın ey canlar!