Saatler Dilsiz Şiiri - Arzu Uschi

Bir gece daha çöktü omuzlarıma...
duvarlar sessiz...
saatler dilsiz…
Ben yine kendi içimde kayboldum...
adımı çağıran kimse yok bu evde...

Penceremde solmuş perdeler gibi..
ben de güneşi unuttum artık....
Bir zamanlar saçlarımı okşayan eller vardı...
şimdi rüzgâr bile dokunmaya korkuyor bana...

Terk edilmek böyle bir şey demek ki...
önce bir insan gidiyor...
sonra aynalar senden yüz çeviriyor...
sonra sen…
kendini bile saramıyorsun geceleri...

Ben kimsenin duymadığı bir çığlığım artık...
Boğazım yırtılana kadar haykırdım...
“Buradayım…
Ne olur biri bana ‘geçti’ desin…”

Ama sokak lambaları bile başını eğdi...
gökyüzü sustu..
Tanrı sustu..
insanlar çoktan unutmuştu ağlayan kadınların dilini...

Bir kadın düşün…
Gözlerinin altında uykusuz geceler taşıyan...
kalbini avuçlarının içinde saklayan bir kadın...
Sevilmek için değil artık..
sadece incitilmemek için dua eden…

Ben sevgiyi lüks gibi yaşayanlardan değilim...
Bir güzel söze muhtaç kaldım yıllarca...
“Yoruldun mu?” diyen bir sese…
Saçımı okşayan bir merhamete…
İnsan yerine konulmaya…

Çünkü bazı kadınlar
çiçek istemez...
Sadece sesini yükselttiğinde
korkmadan dinleyen bir omuz ister....

Ben çok ağladım...
Hem de kimsenin görmediği yerlerde...
Banyonun soğuk fayansında dizlerimi karnıma çekip..
hıçkırığımı ağzımla susturarak ağladım...
Kimse rahatsız olmasın diye…
Kendi acımı bile sessiz yaşadım ben...

Ve insan en çok da buna kırılıyor..
ölür gibi üzülüp
kimsenin fark etmemesine…

Bazen aynaya bakıyorum..
gözlerimde koca bir enkaz...
Soruyorum kendime...
“Bir insan ne kadar yalnız kalabilir?”

Cevabı her gece geliyor...
Tavanın karanlığından sarkıyor üstüme...
Bir kadının içi bu kadar sessizse
orada mutlaka yarım bırakılmış bir sevda vardır...

Ben artık sarılınca ağlayacak biriyim...
Çünkü yıllardır güçlü görünmekten
kalbim taş kesildi...
Oysa içimde hâlâ
sevilmek isteyen küçük bir kız çocuğu oturuyor...

Ve inan…
Bazı geceler ölmek değil de
birinin “gitme” demesini istiyor insan....

Ama kimse demedi...

Ben de gözyaşlarımla arkadaş oldum...
Onlar hiç terk etmedi beni...