Rüzgarla Yarış Şiiri - Kasım Kobakçı

Kader konuşunca seciler karışır,
Kalbim oyun oynar akılla barışır,
Nükteli sözlerim rüzgarla yarışır.
*
İçten gelen sesle kalem hemen yazar,
Gizli çığlıklarım mısraları kazar,
Şiir pınarından ilham coşup azar.
*
Başkası okurken gözleri yorulur,
Nükteli dizilim kalbinde kurulur,
Ahengi duyunca evrende durulur.
*
Ben susup kaldıkça mısralar sel akar,
Gönül aynasından gülerek hep bakar,
Uyaklar içinde sevdayı kor yakar.
*
Kalem kağıt ile her zaman oynaşır,
Fikrim hayallerle uçup da dolaşır,
Sözcüğün neşesi her yere bulaşır.
*
Bu rüya bitmeden içim sırlar dizer,
İlham perileri hep benimle gezer,
Akıl sanat ile ince yollar çizer.
*
Kulağa gelince güzel bir ses olur,
Yürekte çoğalıp derin nefes bulur,
Secinin ahengi içinde kaybolur.
*
Okuyan duyunca coşkusun tez taşar,
Şiirin sihriyle bütün dağlar aşar,
Nüktenin gücüyle herkes mutlu yaşar.
*
Yıldızlar altında yeni ufuk açar,
İlhamın rüzgarı içe neşe saçar,
Hüznün karanlığı şiir ile kaçar.
*
Dilim sükut eder ama ruh uyanır,
Ateşli uyakla bütün kalp boyanır,
Bu lütufkar söze dağ taş mı dayanır?
*
Kader konuşurken gökyüzü dürülür,
Sırlı manaların perdesi görülür,
Sözcüğün yününden hatıra örülür.
*
Evrende duyulur rüzgar gibi eser,
Yankısı derindir bütün sesi keser,
Nükteyi anlamaz bazıları küser.
*
Ben susunca içim yeni söz yaratır,
Secinin sihri de derdimi aratır,
Akıl oyunları ruhumu donatır.
*
Kalem ile kağıt sanatını yapar,
Rüzgarın hızıyla göğe doğru saçar,
Hüznün zincirleri parçalanıp kopar.
*
Nükteli şiirle dünya hızla döner,
Işıkla doludur karanlıklar söner,
Sevdanın kuşu da omuzlara tüner.
*
Kader konuşunca ilham durmaz çağlar,
Nüktenin ahengi büyük neşe sağlar,
Seciyi anlayan muhabbeti bağlar.
*
Ben yazar olursam gönül şerbet içer,
Kalem rüzgarıyla gökte bulut biçer,
Uyak ararken de akıl serden geçer.
*
Kelime dillenir benim sesim iner,
Okuyan insanın bütün derdi diner,
Şiirin atına usta şair biner.