Rüzgârın Ardından Şiiri - Seyrani Göl

Bir rüzgâr geçti içimden,
Adını koyamadım uzun zaman.
Ne tam gidişti bende bıraktığı,
Ne de kalmaya benzeyen bir an.

Savurdu avludaki yaprakları,
Tozu kalktı eski günlerin.
Bir gülüşü kaldı hatırımda,
Bir de susuşu perdelerin.

Peşinden yürüdüm biraz,
Ayaz vurdu ellerime.
İnsan en çok da
Geç kalmış vedalarda üşürmüş derinden.

Kırık dallar konuşurdu gece,
Duvarlarda gölgeler gezinirdi.
Ben sustukça içimde
Eski bir türkü derinleşirdi.

Rüzgârın ardından öğrendim;
Her giden biraz da özletirmiş kendini,
Ama en çok da
Kendi içine dönemeyen yorarmış sevdiğini.

Şimdi avluda sessiz bir akşam,
Kuşlar çoktan çekildi göğe.
Ben hâlâ bir yaprak gibi
Dönüp dururum o eski günlere.
S.GÖL