Rüzgarın Önünde Şiiri - Şevki Çiftçi

RÜZGÂRIN ÖNÜNDE

Rüzgarın önünde ben kuru yaprak,
Ne kadar uçsam da son kara toprak.

​Ömür bir nefeslik, bir kısa hece,
Vaktimiz doluyor, dönüyor gece.

​Yollara düşeriz, gurbet sayılır,
Kaderin yazdığı bir gün duyulur.

​Dallardan kopunca mevsim sonbahar,
Sırtımızda kalan tozlu bir efkar.

​Ne şan, ne de şöhret kalır o handa,
Bir sessiz sedadır kalan cihanda.

​Dizlerin titrerse, gözlerin dalar,
Zaman dediğin şey, ömrünü çalar.

​Toprak kucağını açmış bekliyor,
Sessizlik gönlüme hüzün ekliyor.

​Bir gün bu yolculuk elbet bitecek,
Bütün fırtınalar orda dinecek.

​Rüzgarın önünde bir kuru yaprak,
Emanet bedendir, aslıdır toprak.

​Şevki'yim bu yolda divane oldum,
Son vuslat yerinde huzuru buldum.

Şevki Çiftçi
05072026
Alaşar Köyü