Pencere Önünde Bir Kuş

Bugün havada adı konmamış bir hüzün var;
güneş, yüzünü göstermiş olsa da bulutlar göğün kenarında sessizce bekliyor.
Sanki birazdan yağmur başlayacak,
fakat kimse ilk damlanın düşeceğine inanmak istemiyor.

Camıma bir kuş kondu;
ne tamamen kalıcı, ne de bütünüyle misafir.
Kanatlarında ince bir ürkeklik, bakışında uzak yollara ait bir telaş vardı.
Ona bakarken anladım: bazı güzellikler, dokunulmak için değil,
kıpırdamadan seyredilmek için gelir insanın ömrüne.

Bir söz vardı içimde, epeydir kapının eşiğinde bekleyen.
Ne dışarı çıkmaya cesareti vardı, ne de içerde kalmaya sabrı.
Dilim, onu sakladı; gözlerim ise her zamanki hainliğini yapıp
suskunluğun perdelerini biraz araladı.

Bazen bir insan, bir şehre benzer;
içinden geçersin de haritasını kimseye gösteremezsin.
Bazı vedalar da daha yaşanmadan başlar;
yakında uzaklaşacak bir yolcunun gölgesi,
daha gitmeden odanın içine düşer.

Ben bugün o kuşa baktım, sonra göğe, sonra içimdeki eski bir yaraya.
Güzelliğin adı söylenmedi, fakat yokluğu şimdiden hissedildi.
Yağmur henüz başlamadı belki,
ama gönlün toprağı çoktan ıslandı.

Ve ben, pencerenin önünde duran o sessiz bedendim:
biraz yorgun, biraz mahcup, biraz geç kalmış.
Ne kuşa “kal” diyebildim,
ne de uçarsa ardında bırakacağı boşluğu inkâr edebildim.

İşte öyle bir gün:
güneş var, bulut var, camda titreyen bir kanat var.
Bir de insanın içinde,
söylenmeyince kaybolmayan,
söylenince her şeyi değiştirecek kadar ağır duran
o eski, ince, mahrem sızı var.