Rüzgâr Söyledi Şiiri - Ömer Albayrak Hay ...

Akşam, yine usulca çöktü omuzlarıma.
Çayın dumanı yükseldi,
kuşlar sustu,
şehir kendi gürültüsünü bile unuttu.
Bir tek özlemek konuşuyordu içimde.
Sonra...
Bir rüzgâr geçti.
Öyle sert değil,
kapıları çarpacak kadar hırçın da değil.
Bir annenin saç okşaması kadar yavaş,
eski bir dostun omza dokunuşu kadar tanıdık...

Durup dinledim.
rüzgâr yalnız ağaçları sallamadı.
Yıllardır susturduğum cümleleri de uyandırdı.
"Geliyor mu?" dedim.
Cevap vermedi.
Ama kokunu bıraktı avuçlarıma.
İnsan, bir kokunun peşinden bu kadar yürür mü?
Yürüyormuş...

Meğer özlemek, gidecek yol bulamayınca hatıraların içinde dolaşıyormuş.
Hatırladım.
Gülüşünü...
Bir şeyi anlatırken önce gözlerinin gülmesini...
Bir cümleyi yarım bırakıp gerisini sessizliğe emanet edişini...
Ve o sessizlikte bile anlaşabildiğimiz günleri...

Rüzgâr, saçlarıma değdi.
İnandım.
Bir anlığına,
parmaklarının arasından geçmiş gibi.
Yüzüme dokundu.
İnandım.
Sanki nefesin değmiş gibi yanağıma.
Gözlerimi kapattım.
Gerçeği görmek için değil,
özlediğini hissedebilmek için kapatım gözlerimi.
Dedim ki...
"Sen onu gördün mü rüzgâr?"
"Bugün geçti mi önünden?"
"İyi miydi?"
"Yüzü güldü mü?"
"Yoksa benim gibi, kalabalıkların içinde sessiz sessiz eksildi mi?"
Rüzgâr...
Her zamanki gibi konuşmadı.
Ama sessizliğinin içinde bin cevap vardı.

Belki sen de özledin.
Belki...
Sadece benim kadar değil.
Belki aklına düştüm,
ama yüreğine aynı ağırlıkta inmedi adım.
Belki bir an durup eski bir fotoğrafa baktın.
Sonra hayat seni çağırdı.
Ben ise...
Hâlâ aynı cümlenin içinde bekliyorum.
Hiç gitmedim ki
Sadece uzakta yaşamaya hukum giydim.
sevgim bitmedi.
Sadece kavuşmanın tarihini kaybetti.

Rüzgâr yine geçti.
Bu defa usulca kulağıma eğildi sanki.
Hiç kelime söylemedi.
Ama ben anladım.
Sesini uzun zamandır duymayınca, rüzgârın susuşunu bile tercüme etmeyi öğrendim.

Şimdi sen, hangi gökyüzünün altındasın bilmiyorum.
Hangi pencereye bakıyorsun...
Hangi duaya "âmin" diyorsun...
Ama bil ki,
Rüzgâr senin saçlarına da değiyorsa,
Benim yüzümden geçmiştir önce.
Ve eğer bir akşam,
hiç sebepsiz yere kalbinin ortasında ince bir sızı duyarsan...
Sakın telaşlanma.
Belki de bu, özlemenin yolunu şaşırmış hâlidir.
Belki de rüzgâr,
Sana benden,
Bana senden,
Hiç eskimeyen bir "bekleyişi"
getiriyordur.

Ve bilirsin...
Rüzgâr hiçbir zaman iki yabancının arasından böyle geçmez.
Mutlaka birinin içinden diğerine uğrar.
Onun için,
yüzüme her değdiğinde gözlerimi kapatıyorum.
Belki sana dokunduğu yerden gelmiştir diye...
Belki saçlarında biraz oyalanmış,
belki avuçlarının sıcaklığını almıştır diye...
Ömrümün anahtarinı bir rüzgâra emanet edecek kadar sevdim
Ve en çok da bu yüzden...
Her esintide adını duyar gibi oluyorum.
Sen duymasan da...