Rumeysa Haksever Şiirleri - Şair Rumeysa ...

Sen şimdi coğrafi konumun
pek de aklı başında olmayan bir yerdesin.
Yokluğunda Türk edebiyatına
zedeleyen dizeler bıraktım.

İmtihan, oklarını bize doğrulttu;

Şimdi telvesinde senin çıkacağını ümitlendiğim
ne fal baktırabilirim
ne de yeniden denemeye bahane aramak için
niyetsizliğini es geçebilirim.
Ne şans getirebilir seni bana, ne de benim gayretim.

Erkek adam ağlamaz, hiç korkmaz derler
Mezarım karanlık korkuyorum annem
Sen bilmezsin burda geceleri  soğuk olur
Üstüme toprağı iyi ört üşüyorum annem

Beyaz örtü giydirdiler, tabuta koydular diye

Seni görünce siyah-beyaz film kokan
bir plak cızırtısı yürürdü sinir uçlarıma.
Ona kendimce bir ad verirdim:
Derdim ki “senin adın artık aşk uçları.”

Yanaklarımda öpücüklerinin şeffaf izi kalmamışken

Ben ki, kendisiyle didişen bağ korkuluğu benzeri bir kadın;
Şahit olduğu kriz şeylere, içinde çığlar yuvarlayan,
En kıymetlinin herkesleştiği düzene sırıtan,
Her sabah sırlı savaşa “günaydın” diyerek uyanan.

Tek suçumdu şarkı söylemek
Kezzap döktüler yüzüme
Gözümden ettiler beni
Zorla değdiler elleriyle
Şerefimden ettiler beni...
Önce plak çıkardılar

Bırakıyorum toy neşemi kağıttan bir geminin üzerinden
Görünmez bir zincirle bağladılar sanki ayak bileklerimi
Kabuk bağladı zamanla göğsümün üstündeki yanık izleri
Aynaya baktığımda karşımda çizgili bir yüz
Altı yerinden delik deşik oldu bedenim
Ziyan oldu ahu gözüm

Gözlerin kaç avcının tüfeğine misafir;
ben hâlâ kesip çöpe attığın tırnaklarınla avunuyorum.
Seni, böyle bütün buğulu seslerden çekip
ruhumun en kadim köşesine koymuşken
Her defasında yabancılığımı
çekinmeden önüme sermendi,

Sen gurbette ağrısız öylece duruyorsun öyle mi?
Ben ellerinsiz kaldığım gün sabahı zor ettim.
Ben, sen de eksildiğimi gördükçe acılar keskinleşti
ucunu ancak sana batırırsam ferahlayabilirim.

Burası dünya
Mezarlığın altında yüzlerce kişi
Kim bilir kaç kişi sirozdan öldü
Kim bilir kaç kişi cinayet kurbanı
İnsanlar diyorum insanlar
Zevk uğruna harcadılar üç günlük dünyayı