Ruhun Nefesi Şiiri - Kasım Kobakçı

Gülümser gökte ay dede,
Şenlik var her bir hanede.
Hasretle beklerdik seni,
On bir ay bitti senede.
*
Pideler nar gibi yanar,
Buz gibi şerbeti sunar.
Topun patladığı anda,
Kurumuş dudaklar kanar.
*
Sahura kalkar esneyen,
Uykuya yenik düşmeyen.
Davulcunun tokmağıyla,
Var mıdır hiç titremeyen?
*
Nefis boynun büker durur,
Akşama kalmaz hiç gurur.
Mide zili çaldığında,
Ruhumuza iner sürur.
*
Teravih safları sıktır,
Yürekte iman ışıktır.
Şu mübarek ay gelince,
Küskün olan barışıktır.
*
Cüzler okunur derinden,
Müminler kalkar yerinden.
Rahmet yağmuru misali,
Kalp arınır kederinden.
*
İftar vakti telaş başlar,
Çatılır ocakta taşlar.
Misafir yola düşende,
Sevinçten süzülür yaşlar.
*
Baklavanın şerbetiyle,
Doyar insan nimetiyle.
Güllaç süsler sofraları,
O beyaz zarafetiyle.
*
Ufka dalar gözlerimiz,
Dua kokar sözlerimiz.
Sabrın sonu selâmettir,
Işıldar saf yüzlerimiz.
*
Gidiyor evin neşesi,
Kesildi bülbülün sesi.
Yeniden vuslat umarız,
Ramazan, ruhun nefesi.