Ruhun Çekilişi Şiiri - Töre Hanım

​Ruhum çekilirdi seni her andığımda,
Sanki damarlarımdan süzülen bir nehir kesilir,
Varlığımın kıyılarına vuran o hırçın dalgalar,
Senin adınla birlikte derin bir sükûta gömülürdü.
Yeryüzü ayağımın altından kayar gibi olur,
Gökkuşağı, renklerini bir bir siyahına teslim ederdi.
​Bir kuşun kanadındaki son çırpınış gibi,
Eriyen bir mumun titrek alevi gibi üşürdüm.
Zaman, senin geçtiğin sokaklarda asılı kalır,
Ben o sokakların hiç bitmeyen uykusuna dalardım.
Seni düşünmek;
Bir uçurumun kenarında rüzgârı beklemek,
Ve her nefeste biraz daha boşluğa çekilmekti.
​
​Hangi sese tutunsam içinde senden bir yankı,
Hangi aynaya baksam yüzünde senin soluğun.
Anılar, birer hançer gibi saplanırken geceye,
Ben senin yokluğunun o ağır yükünü taşırdım.
Seni anmak;
Sanki canın bedenden ağır ağır ayrılması,
Sanki her harfin kalbimde bir iz bırakmasıydı.
​Sustuğum her kelime seninle başlar,
Konuştuğum her cümle sende yarım kalırdı.
İçimdeki o uçsuz bucaksız çöl,
Senin isminle seraplara bürünür,
Ama geriye sadece susuzluk ve keder kalırdı.
Ruhum çekilirdi, evet, iliklerime kadar hissederdim;
Çünkü sen gitmedin, bende her an yeniden bittin.
​
​Şimdi hangi DUA temizler bu yıkıntıyı?
Hangi yağmur yıkar senin bıraktığın bu tozlu izi?
Ben her gece, ismini heceleyerek eksiliyorum,
Her sabah, seni bulamadığım bir dünyaya uyanıyorum.
Seni anmak, bir ömrü bir ana sığdırmak demekse eğer,
Ben o anın içinde bin kez ölüp, bin kez diriliyorum.
​Çekilsin ruhum, varsın kalsın bedenim bir kenarda,
Zaten sen yoksan, bu can dediğin nedir ki ortada?
Sadece bir isim, sadece bir hatıra,
Ve her andığımda benden eksilen koca bir dünya...