Ruhum demir atmış bir gemi

Ruhum, ruhunun kıyısına demir atmış bir gemi;
Ne azgın rüzgâr söker onu yerinden,
Ne de kudurmuş fırtınalar ayırabilir bizi
Bu kıyıdan öteki kıyının yalnızlığına.
Nice mevsimler geçti göğün altında,
Ay soldu, yıldızlar düştü gecelerden;
Fakat kalbim, sadık bir nöbetçi gibi,
Bekledi seni zamanın eşiğinde.
Kör düğümlerle bağlanmışım sana;
Ne zamanın paslı anahtarı açabilir onları,
Ne de kaderin sert elleri çözebilir
İki ruh arasında örülen bu sessiz bağı.
Denizler çekilse kıyılarından,
Dağlar un ufak olsa yüzyılların yüküyle,
Yine de eksilmez içimdeki yerin;
Çünkü sen, ömrümün değişmeyen yıldızısın.
Ve eğer bir gün kalbin "Dur" derse,
İşte o vakit susar içimdeki deniz.
Ama o ana dek sevgim hükmünü sürer;
Zira aşk, ölümü tanısa da teslimiyeti bilmez.
Öyleyse bırak zaman yürüsün kendi yolunda;
Ben senin adını sonsuzluğa emanet ettim.
Dünya döndükçe, gök kubbe ayakta kaldıkça,
Ruhum senin ruhunun kıyısında demirli kalacaktır.