Aşk Ve Kıyamet Şiiri - Murat Mücevher

Savrulunca şiddetinden dağlar iki yana,
Kaçışınca canlılar düşüp uzak diyara,
Kimse görmek istemez en sevdiğini bile,
Bir korku çöker ansızın kalplere, dile.
Günahlar, sevaplar dökülür ortaya bir bir,
Göz bebeklerinden kalkar perdeler görünür her sır.
Cennetin ihtişamı serilir önlere ansızın,
Ya da cehennem yutar ateşiyle insanı.
Ağıtlar yükselir, yankı bulur göklerde,
Her feryat savrulur karanlık derinlerde.
Ama ben seni tanırım o mahşer yerinde,
Kaybolsan bile bulurum seni yine.
Söz vermiştim sana, Tanrı’ya karşı
Sevdamı saklarım ne olursa başıma karşı.
İstemem kimsenin günahını o karanlık yerde,
Kimsenin kimseyi tanımadığı o derin kederde.
Sen… biricik sevdiğim,
Ne ateş ayırır bizi, ne ölüm, ne hüzün.
Adını taşırım kalbimde sonsuza dek,
Ve bulurum seni… yok olsa bile her şey tek tek.