İnsanın söylediklerinin bir fikri alt yapısı olmalıdır ki muhtemel bir itiraz ya da eleştiri karşısında bocalamasın. Aksi takdirde sözlerinin altında kalır.
Ve tabi her söylediğinin arkasında olmalıdır ama bir şartla, söylediği yanlış ya da eksik çıkabilir.
Bu durumda yanlıştan dönmeyi ve özeleştiri yapmayı da bilmelidir.
İslam toplumlarında sabah namazı kılındıktan hemen sonra erken saatlerde halkın işine gücüne giderek ailesinin rızkını temin etmek için çalışıp çabalamak gibi kadim ve güzel bir gelenek vardır.
Güne erken başlamak yapılan işten elde edilen kazancın bereketlenmesine vesile olur. Özellikle kısa kış günlerinde bu durum daha da kıymetlidir
Öte yandan erken kalkmak toplumda tembelliğin yayılmasının da önüne geçer. Zaten asıl önemli olan da budur.
Dünya kurulalı beri ortaya çıkan hiçbir düşünce ve buna bağlı olarak bilgi, öncesiz değildir ve kendisinden önceki bir fikir ya da, bir anlayışla irtibatlıdır.
Eğer böyle kabul edersek her hangi bir iddia ileri sürsün veya sürmesin kişinin ifade ettiği şey ‘görüş’ olarak isimlendirilir ve başkalarının da bundan faydalanma ihtimalinin ortaya çıkmasına sebep olur.
Bu yüzden ‘görüş’ kelimesiyle tanımlanan bir olay, varlık ya da düşünce üzerinde oluşan yargı, her zaman kişinin kendisine ait özgün bir bilgi çerçevesinde meydana gelmez.
Bırak her şey gelsin başına
Güzellik de dehşet de
Sen yoluna devam et
Ve bil ki hiçbir duygu nihai değildir.
Rainer Maria Rilke
Leyleğin ömrünü geçirdiği gibi zaman içinde ağır ağır yok oluşunu yaşarken varlığını unutur ve niçin bu dünyaya gönderildiğinin idrakine varamazsa eğer, dümeni kırılmış pusulasız bir kayık gibi nereye gideceğini bilemeden oradan oraya savrulur gider insan.
Bu savruluştan kurtulabilmek için elindeki bütün imkânları kullanıp her türlü çabayı sarf edeceğine, hâlâ tembellik ve rehavet içinde yaşamayı seçip, ‘bananeci’ bir yaklaşımı tercih ederse kaçınılmaz son gelip çattığında şaşkınlığını bile anlayamamış olmanın çaresizliği içinde bulur kendisini.
İşte o an geldiği zaman ve o zorunlu teslimiyetin aczi içinde kişinin yaşayacağı pişmanlığın ona kazandırabileceği hiç bir şey yoktur.
En umutsuz ve çaresiz olduğunu düşündüğü anlarda bile insan eğer isterse, mutlaka bir çıkış yolu bulur. Yeter ki cesaretini kaybetmesin.
İnsan soğukkanlılığını yitirmeden, sabırla denemelidir bu yolu bulmak için. Ve yılmadan aramayı sürdürmelidir.
Görecektir ki mutlaka bir yol vardır. Bu arayışta umut güzel bir anahtar olabilir; kapalı sandığımız kapıları açan.
Varlık sahibi olmak imtihandır.
İnsan elindekinin kıymetini bilmez.
Ne zaman kaybederiz, kaybettiğimiz şeyin bizdeki değerini o zaman anlarız.
Yasaklar ilgi çekicidir, cezbedicidir.
Özellikle de yeni yetişen gençler için bu durum çok daha fazla tahrik edici ve akıl çelicidir.
Bu sebepten yasaklamak çözüm değildir.
Belki 40 yıl vardır. Göztepe tren istasyonunda Haydarpaşa'ya gidecek olan banliyöyü beklerken yanımda dikilen yaşlı amcayla ayaküstü sohbete başladık.
Aslında daha çok o konuşuyor ben dinliyordum.
Konu neydi şimdi hatırlamıyorum. Lafının bir yerinde "Yasak arzu doğurur delikanlı" dedi. Kısa bir süre sustu.
-Zor bir hayatın oldu, değil mi dayı?”
Diye sordu genç adam yaşlı tutukluya. İkisi de idamla yargılanıyordu. İkisi de almaları muhtemel mahkûmiyeti kabullenmiş, içselleştirmek için çaba sarf ediyordu. Genç tutuklu devam etti lafına
-Önceleri dirençliydin, şimdi adeta pes ettin. Niçin dayı?
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!