Ravda İlahisi Şiiri - Uğur Şemen

Medine’de bir makam var, nuru göğe değermiş,
Ravza-i Mutahhara’da gönüller dile gelmiş.
Habibullah uyur orada, sükunet çökmüş aleme,
Salat selam gönderenler, erermiş hep kereme.

Toprağı şifadır deyip, yüz sürenler o toprağa,
Dertlerini bırakırlar, dönerler Hak kapısına.
Bir selam versin yeter ki, yanık gönül âşıklara,
Ravza’nın kokusuyla can, kanatlanır kuşlara.

Ya Resulallah diyene, açılır sema kapısı,
Günahkar da olsa kulu, bol olur lütuf hasılası.
Şefaatin umuduyla, titrer her bir âşık can,
Ravza’ya varan gönülde, diner bütün dert derman.

Ne mutlu o kula ki, Ravza’yı görmüş gözüyle,
Ağlayıp yalvarmış orada, tevbe etmiş sözüyle.
O makamın hürmetine, affeder Gaffar Mevlam,
Rahmet yağar Ravza’dan, silinir bütün elem.

Salat getir ey gönül, durmadan her nefeste,
Habib’in adı anılsın, dolsun bütün kafeste.
Kalpler O’nu sevmeyle, bulur ancak huzuru,
Ravza’dan esen yelle, dağılır gam sisini.

Ey Ravza-i Mutahhara, sensin aşkın merkezi,
Sende yatar iki cihanın serveri, efendisi.
Sensiz geçen ömre yazık, bilir ârifler bunu,
Ravza’ya hasret yananlar, ancak orada dirilir.