Ramazan Kılıç Şiirleri - Şair Ramazan Kılıç

Ne zaman tek cümle yaz desem sana,
Hain i kalleş nankör ü yazarsın,
Tükenmiş adetler, bitmiş insanlık,
Kulun tıkındığı kürü yazarsın.
.

Benim şehre lafım yok ne havası suyuna,
Hep ben de herkes gibi özlem duydum boyuna,
Lakin bir şeyler olmuş memleketin huyuna,
Her seferde pişmanlık , keşkeler bağrım deşer.

Çalanın günahı kalır yanına,
Hep dert verir Allah ,kıyar canına,
Lekeler sürülür , şan makamına ,
Eden bulur , eden kendine eder...

İnsanoğlu doğar saftır temizdir,
Ana baba çevre ona bir izdir,
Yalnız insan olmak ona caizdir,
Ya insan ya da şer olacak bir gün.

Yalanı öğrenir gamı öğrenir,

Aynalar gülmüyor artık yüzüme,
Dost görünmez oldu gönül gözüme,
Aklım da uymuyor dilim sözüne,
Doğruyu gerçeği varı özledim.

Bir gönül çalıpta terkedenlere
Başkasını aldatıp daha da gülenlere
Değmeyen biri için uğrunda ölenlere
Ona insan diyene yazıklar olsun

Görünüşe aldanıp kendini yitirene

Ne günlere kaldık yüce Allahım,
Aldığım nefesin biri zalimin,
Vardır elbet benim türlü günahım,
İmrendik günaha piri zalimin.

Faizi totoyu ondan öğrendik,

HAKKI UNUT KORK GAVURDAN,
MEDENİ DE , KALP ÇAMURDAN,
MÜSLÜMANIM DE HOMURDAN,
MÜNAFIKLI KALLEŞ DÜNYA....

İlkbaharın bir gününde
Ben vuruldum bir güzele
Aldı aklımı başımdan
Bak ömrümün gençliğinde

Ne sevda ne aşk bilirdim

Sevmiştim yüreğim saftı, temizdi,
Gönlümdeki saray kutsal bir izdi,
Nankördü insanlar kalbimi ezdi
Yalanla riyayla işim olmadı.