Ramazan Kılıç Şiirleri - Şair Ramazan Kılıç

Zehir verdi insanoğlu toprağa,
Ayva da yenilmez nar da yenilmez,
Yiğitleri çakal ne bey ne ağa,
Na mertte denilmez mertte denilmez.

Namlunun ucunda çocuk öldürür,

Ey budala gavur anlamadın mı ?
Kilis li bir karış yer mi verirmiş,
Her türlü oyunu oynamadın mı ?
Dedene sordun mu bu nasıl yermiş?

Ne insanlık kalmış ne de bir hatır,
Yürek sesim idi yazdığım satır,
Gelmez oldu akla ne türbe yatır,
Kilis e yazdığım son şiirimdir.

Bağları bozulmuş zeytin toplanmış,
Herkes bir yerlere kaçmış saklanmış,
Kilis in bağrına hançer saplanmış,
Kilis i ne zaman terk ettin gardaş.

Kilis seksen ile sürüldü sürgün
Suriye Kilis’e taşındı her gün,
Gelir turist gibi gezeriz bir gün,
Aklar karalara karıştı kardeş.

Yalnız babam çalışır hepimize bakardı
Kimseye borç olmazdı ne kredi ne kartı
Hakkı ile tartmıyor ne adalet ne tartı
İnsan gibi insana diyecek bir sözüm yok

Medeniyettir diye yutturdular zokayı

Hem yalana hem dolana,
Ele vurup da alana,
Kuldan insanlık çalana,
Muhalefet olacağım.

Bu ne biçim hayat bu ne biçim sevgili
Varlığıyla yaşamaya hevesim oluyordu
Gülemiyorsam eğer bendemi kabahat
Onu görünce gönlüm huzuru buluyordu

Namerde değil merde de bile

Aklım kalbim bir nefsimi gütmedi
Oruç tuttum namaz kıldım, bitmedi
Cennet ucuz mu ki param yetmedi
Müslüman dediler amma mümin değilim.

Sevdiklerim yaraladı,
Kara sevda paraladı,
Aşk gönlümü kiraladı,

Çıkmaz sanki küle döndüm,
Gün de kalmış güle döndüm.