Ramazan Kılıç Şiirleri - Şair Ramazan Kılıç

Bu ne zaman,haklı, haksız, karışmış,
Varlık şahin, kul peşinde yarışmış,
Menfaat, çıkarı, sevmiş alışmış,
Güzelliği gitmiş, yalan dünyanın.

Sevdalının biriyim bak yine ağlıyorum
Kadersizin tekiyim sararıp soluyorum
Ben seni gördüğüm an sevinçten uçuyorum
Yeter artık çık ortaya inan kahroluyorum

Vicdanın yokmu senin beni ağlatıyorsun

Yine efkar denen duygu aldı götürdü beni
Yine dermansız dertlerim yedi bitirdi beni
Kırdı kolumu dalımı yitirdim ben gururumu
Olduk senin yüzünden vefasız aşk vurgunu

Ne olur çek ellerini ellerimden

Yollara döküldüler,
Nikahsız öpüldüler,
Hani gonca güldüler,
Mecnun aşık olurdu.

Umutsuz bir aşkın hasretiyle yanarken
Sonu sıfır olan bir maziye dalarken
Hiç sevmeyen sevdiğimin varlığını ararken
En sonunda beni severmi bilmem

Tek ümidim tek tesellim sensin diye yazardım

Talihin kara diye bir sen söylesen
Darılıp gücenmez idim şu insanlara
Derdimi bin kişi değil bir sen dinlesen
Feryat etmez idim dağa taşlara

Mutluluk karşımızda hep rüya gibi

Seven gönül taş olur mu
Gülen gözler yaş olur mu
Sevda çeken boş olur mu
Ben seni anlayamadım

Gözlerin hayalim yüzün hasretim
Yanımda oluşun bütün servetim
Ben hayata sensiz nasıl kahrettim
Gel bana sor sevda nasıl çekilir

Kul bozulmuş soyu ırkı fark etmez,
İblis kandırır da aklı çark etmez,
Kimseler Cennet i böyle hak etmez,
Gel de yaşa böyle kahpe dünyada.

Alem çakal olmuş sürüye dalar,

Zamanlı zamansız aklıma gelip,
Gözlerimden yaşlar dökme bir daha,
Kalbimi bir kurşun misali delip,
Hayalin karşıma dikme bir daha.