Yaşam yaşlı ve dayanıklı bir ağaçtı,
Yemyeşil o yaprakları insanlar...
Karanlık ölümler sonbahardı,
Doğumlar taptaze bir ilkbahar.
Gece gibi değil kışın hünkar annesi,
Çocuklar üzülmesin diye giymez siyah.
Pencerelerin o kadim ve içli sesi;
Kristallere bakıp bazen der ki: “Eyvah!”
Boğulur sevgi denilen nehirde,
Eğer kendisi bunu isterse.
Yok olur teklik şelalesinde,
Kader o nehri reddederse.
Kaderinin mahkûmudur insan,
Bugün , geleceğinden habersiz.
Geçmişinde her zaman o noksan,
O kaderi yaşar fakat istemsiz.
Ben hep senin aklındaydım,
Sen beni hiç görmedin.
Ben hep senin aklındaydım;
Neden o zaman beni sevmedin?
Issız topraklardaki bir ağaçtım ben,
Gölgeler yoktu, sadece gölgem vardı.
Gökyüzü bile bana uzaktı zaten,
Yeryüzündeki kökler neye yarardı?
Vardı soluk renkli ağaçlar,
Benim bu kapkara dünyamda.
Koyu mavi renkti bulutlar,
Sen yanımda olmadığında.
Yollardan araç sesleri gelir,
Hava kapkaranlık olsa bile.
Bir işçi yavaşça eğilir,
Aydınlatır her yeri sevgiyle.
Tekrar sevmek istiyorum seni,
Senin onu sevmemen için.
Unutmak istemiyorum gözlerini;
Hatırası olsun acı geçmişin.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!