Korkunç İlkbahar Şiiri - Rakid Aran

Yaşam yaşlı ve dayanıklı bir ağaçtı,
Yemyeşil o yaprakları insanlar...
Karanlık ölümler sonbahardı,
Doğumlar taptaze bir ilkbahar.

Yaprakları dökerdi fırtına,
Korkunç ölümler gelirdi yine.
Kalanlar olurdu tek başına,
Belki kurtulurlardı seneye.

Fakat dallar birini bırakmadı,
Bir kez kelepçe olmak istedi.
Rüzgâr buna dayanamadı,
Eskisi gibi dalları yıkıp geçti.

Öfkesi işe yaramadı rüzgârın,
O dalların koruduğu can kurtuldu.
Yaklaştı gelmesi korkunç ilkbaharın,
Rüzgâr yerinden işi için doğruldu.

Kurumayan o sonuncu yapraktı,
Tekliği içine en çok çeken.
Zamanla sararmaya başladı,
Olmadı acı feryadını dinleyen.

Ardından sarılaşma yayıldı,
Yok olmaya başladı yeşil renk.
Gözleri yavaşça kapandı,
Sonra rüzgâra teslim oldu.

İlkbahar korkunçluğuyla geldi,
Yine gülümsedi o bebek yapraklar.
Halbuki kara rüzgâr içlerindeydi,
Her şeyden habersiz geçti dakikalar...