Kristallerin Sonu Şiiri - Rakid Aran

Gece gibi değil kışın hünkar annesi,
Çocuklar üzülmesin diye giymez siyah.
Pencerelerin o kadim ve içli sesi;
Kristallere bakıp bazen der ki: “Eyvah!”

O düşman çıkar ve yok eder kristalleri,
Anne ağlar; her yer beyaz gözyaşı olur.
Toprak dayanamaz, sarar bu bedenleri;
Çamur gelir ve sonunda toprak yok olur.

Dostları öldüren bu sarı katil,
Çalar yeniden bütün sevenlerimizi.
Son olarak ateşler şiddetli bir fitil;
Kameranın arkasına iter bizleri.