Kalabalıktan çıkış arardı herkes,
Ben ise kurak vadideki çiçeğimi.
Uzaktan gelirdi o fısıltılı nefes;
Döner, bulamazdım hiç kimseyi.
Güneşin doğuşu anlamsız sensiz,
Kuşların şen sesi kalmadı, bak gör.
Yokluğun içinde her yer çok sessiz,
Dünya bir zindan ki, gözlerimde kör.
Çöldeki bir çiçek sanki,
İmkansız ve çok özel.
Bıraktın bende bir etki;
Gece, ay gibi güzel.
Boğulur sevgi denilen nehirde,
Eğer kendisi bunu isterse.
Yok olur teklik şelalesinde,
Kader o nehri reddederse.
Kaderinin mahkûmudur insan,
Bugün , geleceğinden habersiz.
Geçmişinde her zaman o noksan,
O kaderi yaşar fakat istemsiz.
Ben hep senin aklındaydım,
Sen beni hiç görmedin.
Ben hep senin aklındaydım;
Neden o zaman beni sevmedin?
Issız topraklardaki bir ağaçtım ben,
Gölgeler yoktu, sadece gölgem vardı.
Gökyüzü bile bana uzaktı zaten,
Yeryüzündeki kökler neye yarardı?
Değeri yokmuş aslında yağmurun,
Sadece kapkara gökyüzünü görene.
Gökkuşağı da fazlasıyla sıradanmış,
Hem de her şeyi renkli özümseyene.
Vardı soluk renkli ağaçlar,
Benim bu kapkara dünyamda.
Koyu mavi renkti bulutlar,
Sen yanımda olmadığında.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!