Issız topraklardaki bir ağaçtım ben,
Gölgeler yoktu, sadece gölgem vardı.
Gökyüzü bile bana uzaktı zaten,
Yeryüzündeki kökler neye yarardı?
Değildim korkutucu ve karanlık,
Sert hamaklar uzaklaşırdı benden.
Sadece duyardım keskin bir çığlık,
O da Kaf’taki ormanın içinden.
Kayıt Tarihi : 2.06.2026 19:33:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Hikayesi:
İnsan, kalabalıkların ortasında kök salmaya çalışırken bazen farkında olmadan kendi ıssızlığını yaratır. Bu şiir; etrafı ormanlarla kaplı olduğu halde tek bir gölgeye bile sığınamayan, kendi içindeki Kaf Dağı'nda yalnız kalmış tüm ruhlar için yazıldı. Bazen en gür orman, insanın kendi içindeki sessizliktir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!