Rahmet... Şiiri - Serdar Tunçluer

Taş üstünde oturan Adam,
Görünür uzaklardan,
Karlı kayın ormanı değil,
Memleket kokar fotoğraftan,

Hasret yazmakla olmaz çekilir,
Kaçmanda kendine bir çözüm değil
Benzemez evlada böylesi Vatan,
Utan be hakir kendinden utan,
Ne etmiş? hayrı kimedir kime,
Bir taşmı koymuş yararı kime,
Ne yazmış ıraktan hasreti kime,
Nefsine hemşerim nefsine kime?
Bestesi elden güftesi kimden?
Senden mi aylak senden mi kimden,
Def çalacak bilesin zurnası kimden,
Çalacak hemşerim peşrevi kimden?
Kalaydın Ülkende kaçmadan el’e,
Yazaydın çözümü satmadan el’e,
Madem dahi idin göçmeden el’e,
Çözse idin bir şeyi katmadan el’e,

Deler gözleri amansız hedefler,
Sarılmış dört yanı sebepte emekler,
Kar yığını Kocatepe üstüne,
Rahmeti sana olsun Atam başım üstüne!