Rabia Özcömert Şiirleri - Şair Rabia Özc ...

Her sabah bir ninniyle uyanıyor içim,
Kucağım boş olsa da sesim anne oluyor.
Kimse duymuyor yüreğimde büyüyen bebeği,
Ben her gün görünmeyen bir çocuğu seviyorum.

Minik patikalar ördüm düşlerime,

Kapının sesi her çaldığında
Koşuyorum, belki sensindir diye.
Sonra sessizlik giriyor içeri,
Ben yine boynumu büküp dönüyorum odama.

Annem saçımı okşuyor geceleri,

Bayrağın Gölgesinde

Bir ana dua gibi işler seni göğe,
Şehidin son nefesi sinmiştir rengine.
Her dalgalanışında bir millet doğrulur,
Bayrak; toprağın değil, yüreğin zirvesine.

O sabah derneğin kapısı usulca açıldı.

İçeri giren kadın, elinden sıkıca tuttuğu sekiz yaşlarındaki oğluyla sessizce beklemeye geçti. Çocuğun gözleri duvarlarda asılı resimlere takılıyor, sonra yere kayıyordu. Üzerindeki okul forması ütüsüzdü. Ayakkabılarının burnu açılmış, çorapları görünüyordu.

“Hoş geldiniz,” dedi görevli.

Bir yalanın gölgesinde bıraktın beni,
Gözlerin başka, sözlerin başkaymış meğer.
Ben sana bir ömür diye bakarken,
Sen sevgimizi sessizce tüketmişsin.

Evimizin duvarları hâlâ adını fısıldıyor,

Bir ömür adını sustum dudaklarımda,
Kimseler bilmedi içimde büyüyen seni.
Gözlerin değmedi bana belki hiç,
Ama ben her sabah seninle uyandım yeniden.

Sana gelen yolları ezberledim yıllarca,