Kırık Aynalar Şiiri - Rabia Özcömert

Bir yalanın gölgesinde bıraktın beni,
Gözlerin başka, sözlerin başkaymış meğer.
Ben sana bir ömür diye bakarken,
Sen sevgimizi sessizce tüketmişsin.

Evimizin duvarları hâlâ adını fısıldıyor,
Ben ise suskunluğumu topluyorum yerlerden.
Bir fincan kahve, yarım kalan hayaller,
Hepsi yüzüme bakan kırık bir ayna şimdi.

En çok da kendime ağladım biliyor musun?
Sana değil… Sana inanan kadına.
Sevginin ihanetle kirlenmeyeceğini sanan,
Kalbini korkusuzca avuçlarına bırakan kadına.

Ama bil; beni yıkan sen olmadın.
Yalanların yalnızca gerçeği öğretti bana.
Bugün gözyaşlarım düşüyor toprağa,
Yarın aynı topraktan yeniden ben doğacağım.