Bir çift ayakkabı Şiiri - Rabia Özcömert

O sabah derneğin kapısı usulca açıldı.

İçeri giren kadın, elinden sıkıca tuttuğu sekiz yaşlarındaki oğluyla sessizce beklemeye geçti. Çocuğun gözleri duvarlarda asılı resimlere takılıyor, sonra yere kayıyordu. Üzerindeki okul forması ütüsüzdü. Ayakkabılarının burnu açılmış, çorapları görünüyordu.

“Hoş geldiniz,” dedi görevli.

Kadın gülümsemeye çalıştı ama gözleri onu ele verdi.

“Ben kendim için gelmedim,” dedi. “Oğlum okula giderken arkadaşları ayakkabılarıyla dalga geçiyormuş. Dün akşam ağlayarak, ‘Anne, yarın okula gitmesem olur mu?’ dedi.”

Dernekte bir sessizlik oldu.

Çocuk başını daha da eğdi. Sanki ayakkabıları değil de bütün hayatı eskimişti.

Görevli onu kıyafet bölümüne götürdü. Rafların arasında küçük numara spor ayakkabılar vardı. Çocuk önce bakmaya çekindi. Sonra beyaz, tertemiz bir çift ayakkabıyı eline aldı.

“Gerçekten benim olabilir mi?” diye fısıldadı.

“Elbette,” dedi görevli.

Çocuk ayakkabılarını giydi. Ayağa kalktı. Birkaç adım attı. Sonra aynanın karşısında durdu. Yüzüne ilk defa bir gülümseme yerleşti.

Ama dernektekileri ağlatan şey ayakkabılar değildi.

Çocuk annesine dönüp şöyle dedi:

“Anne… Artık arkadaşlarım benimle alay etmeyecek. Belki şimdi ben de teneffüste koşabilirim.”

O cümle, yıllardır yoksullukla mücadele eden insanların yüreğine dokundu.

Çünkü bazen bir çocuğun hayali bisiklet değildir.

Bazen sadece utanmadan yürüyebilmektir.

Kapıdan çıkarken çocuk döndü, el salladı.

“Ben büyüyünce çalışacağım,” dedi. “Sonra buraya yine geleceğim.”

Görevli gülümsedi.

“Yardım almaya mı?”

Çocuk başını iki yana salladı.

“Hayır… Yardım etmeye.”

O gün dernekten çıkan sadece bir çocuk değildi.

İnsanlığın hâlâ umut taşıdığına dair inanç da onunla birlikte yürüyüp gitti.

Ve o eski, yırtık ayakkabılar…

Derneğin çöp kutusuna değil, orada bulunan herkesin vicdanına bırakıldı.