Postacı Şiiri - Emrah Dursun

Telefonu elinden bırakınca,
Bana mektup yaz.
Ellerden bahsetme o ellerinle.
Sen, "siz"olsun satırlar.
Yokluğunu konuşalım boşlukların.
Bunca birikmişleri...

Şu yarıya gelmeyen kumbarayı kırsam.
Seni kırmadan, bir kalem, bir kağıt alabilir miyim.
Üstü ile bir otobüs bileti?
Başka şehirlerden gelip mahsur kalanlar için.
Biliyorum yalan söylüyorlar.

Biliyorum.
Telefonu elinden bıraksan.
Bana mektup yazacağını.
Annenden kalan tarifi anlatacağını.
Acı dolu geçmiş günlerle.
Yaşamamak için aynı elemi.
Başka bir acıya tanışık kalmak.

Silgin varsa sil burayı istersen.
Senden bahsedecekken.
Birileri hatıra olsun yazına.
Yazabildiğin kadar okuyanlara.

Okuyacaklar.
Elinden telefonu bırakıp mektup yazınca.
O tarihteki savaşları hatırlayacak birileri.
Birinin hüznü süzülüp gelecek gözlerinden.
Ve kiminin kaçırdığı otobüs.
Dert olacak elindeki para.
Sen bildiklerini yaz.
Nasılsa benzetmeler çarpacak birilerinin hayatına.
Dertlerimiz aynı bir şeyler uğruna.
Depremlar, ayrılıklar ve yoksulluk.
Yoksunlukta var olacak satırlarda.
Hatırlanmayanlarda.

Hatırla .
Telefonu elinden bırakınca
En güzel mektubu sen yazmıştın.
Kaybettiğin kaleme inat.
Bembeyaz kağıdı kirletmiştin.
Unutulmuş nokatsı, virgülü ile utanma.
Hazır zarflara kıymadan gönder.
Telefonu bırakıp yazdığın mektubu.

Beklenmeyen bir vakitte...
Duyulunca sesi kapıda iki tıkla.
Gözlere merak gelmişti kelime, kelime.
Sende biliyordun.
Gözlükleri çekmecede.
Sonra üşenip çıkarmıştı telefonu.
Bir resim çekip okutturmuştu.
Görmediği güzel sözleri.

Üzülmeye değer bir şeydi bu...
Okusun diye....
Parmakların uyuşuncaya kadar yazmak.

Yazmak.
Mektubu bırakıp telefonda ne aradığını-
Seni yoran, cümleler içinde.