Peygamber Muştusu Şiiri - Yasin Şener

Vakit; güneşin kırmızıya boyandığı bir andı
Bir sessizlik vardı, kimseler geçmiyordu
Biraz düşünceli bir haldeydim biraz da hüzünlü
Ama bir teslimiyet arifesinde
Bir kabulleniş başlangıcındaydım

Başım önümde sessizce biraz yürüdüm
Çölün ortasında yemyeşil bir ağaç gördüm
İlerledim ve gölgesinde otururken uyuyakaldım
Yepyeni bir hayatın başlangıcı olacak bir rüyanın içindeydim

Biraz sevinçli biraz heyecanlı bir sesle
Seni çağırıyor diyorlardı
Çağıranın adını söylemeden yanına git dedi
Biraz korkarak yürüdüm
Gecenin karanlığında bu dağ başında ne arıyordum
Bunları düşünerek yürüdüm
Bütün bedeniyle ışık gibi yanıyordu
Bulunduğu yer apaydınlıktı
Dizlerim titredi, korktum
Bir o kadar da sevinçliyim coşkuluyum
Bıraksalar nara atacağım
Fakat şuan uygun olmaz diye susuyorum
Dizimin dibine yaklaş dedi
Yaklaştım ve oturdum
Kalbim heyecandan yerinden çıkacak gibi

Siz hiç Hz. Muhammed'i (s.a.s) gördünüz mü
Ben gördüm, nurundan kalbim yandı
Gözlerim kamaştı ve bakamadım
Onu seyrederken mutlu olursunuz
Ben öyle oldum, hayatımda ilk defa şiddetle mutlu oldum

Elini kalbimin üstüne koydu
Senin bütün istediklerini verdik dedi
Sonra ey sevgili, ey aşık olduğum aşkım
Ey sevdiceğim kadınım, ey gözlerine bakmaya doyamadığım ruhum
Ey her güzel şeyin sebebi
Sabahın huzuru ve akşamların tatlı hüznü
Ey kara gözleriyle yüreğimi yakan sevdiğim
Ey gül kokulu, kırmızı karanfil yanaklı iğde çiçeğim

Dedi ki; o sana verilecektir.
Sen kimsin biliyor musun
Sen Peygamber hediyesi
Sen emanetimsin

Artık dallarım hep yeşil
Yüzüm hep gülüyor
Kalbim yorgun değil aşkınla atıyor
Sen yoksan da burda olsan da
Hep varsın, hep burdasın
Gözlerim uzaklara dalmıyor
Gözlerim içimdekine dalıyor
Seni seyrediyorlar
Seni seviyorlar
Seni İstiyorlar
Seni bekliyorlar

Bu şiir de bir aşığın hatırası olsun

Senindir dedi ve gülümsedi