Perişan Bedenler Şiiri - Kasım Kobakçı

Uzaklardan koşup da ahvalimi mi duyacaksın?
Yıktığın o harabeyi vicdanla mı yoracaksın?
Hatıramızı zihninde köşeye mi atacaksın?
Şu perişan bedenlerde yaradır yitik ruhumuz.
*
Gör ey canan, koca âlem keder ile yas tutmakta;
Sevda denen deryaları dalga dalga uyutmakta,
Hasret oku sinelerde umutları kurutmakta.
Dünün silinmez izleri, kapkaranlık bir yol imiş.
*
Ey maşukum; zatın cana toprak ile hayat sunsan,
Sual etsen neden diye, tabiatı örnek kılsan.
Toprak isen kurak geçer, sulak isen taşkın vursan;
Birliktelik eseriyiz, yeşerecek ormanımız.
*
Varlığın ruhuma gıda, fırtınayı kesen o el;
Buzların kestiği vakit, çiçek açtıran taze yel.
Zihnimin düğümlerini çözen eşsiz yüce temel,
Kapımı çalacak demi özleyendir soluğumuz.